On 2 Kwi, 23:34, "Robert Tomasik" <r...@g...pl> wrote:
> Użytkownik <m...@g...com> napisał w
wiadomościnews:b38e64d6-3b49-4ffb-bfdf-0ac41176e27f@
s37g2000prg.googlegroups.com...
>
> >> > Art. 193 kk to przestępstwo umyślne, więc oczywiście trzeba wykazać
> >> > zamiar, ale wystarczy że wskaże się zamiar nie opuszczenia pomieszczeń
> >> > wbrew woli uprawnionych. Nie ma znaczenia, co dana osoba miała tam
> >> > robić.
> >> Pytanie kluczowe, to czy właściciel sklepu jest UPRAWNIONY, do nakazani
> >> wyjścia z niego klientowi w godzinach otwarcia. Reszta już z górki.
> >Skoro brak jest przepisu wykluczającego to uprawnienie, to tak. Reszta
> >już z górki.
>
> Ależ taki przepis jest - art. 5 kc. Już tyle razy to podnosiłem, że mi
> wszystko opada :-)

Nadużycie prawa jest instytucją wyjątkową. Wynikają z tego poważne
konsekwencje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, czy doszło do nadużycia
można oceniać tylko w konkretnych sytuacjach - nie można z góry
stwierdzić, że pewna klasa zachowań (np. selekcja w lokalach) jest
sprzeczna z zasadami współzycia. Domniemywac należy raczej, że
zachowanie uprawnionego jest z zasadmi zgodne. Po drugie musi wystąpić
szczególnie rażąco naganne zachowanie uprawnionego - niemożność
dokonania zakupów w konkretnym sklepie czy zabawy w konkretnym lokalu
nie jest na ogół niedogodnością na tyle poważną, by uzasadniała
zastosowanie przez sąd art. 5 kc.

Wreszciem, art. 5 kc pełni tylko rolę negatywną (tzn. uniemożliwia
uwzględnienie powództwa, nadużywającego prawa, uprawnionego),
natomiast nie może byc podstawą pozytywnych roszczeń (np. o zawarcie
umowy)