W dniu 20.07.2025 o 11:28, alojzy nieborak pisze:
>
> Tu mogę Ci przyklasnąć. "ż" ułatwienia w zaciąganiu pożyczek/kredytów
> zaszły za daleko.

To, że firma może z łatwością pożyczać swoje pieniądze, to jej prawo.
Natomiast niepokojące jest, że to na rzekomego kredytobiorcę przerzucana
jest konieczność udowodnienia że to nie on kredyt zaciągnął. Art. 6
kodeksu cywilnego mówi jednoznacznie, że "Ciężar udowodnienia faktu
spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne."

Osobiście uważam, że zbyt długo trwała transformacja od "bankowych
tytułów egzekucyjnych" do wyroków sądowych. Szło to dość opornie. W
czasach demoludów banki były swoistymi urzędami. Teraz banki niestety są
tylko firmami i nie można mieć do ich ustaleń zaufania. Dlatego też przy
wniosku o "nakaz zapłaty" powinien dostarczać dowodu, że do zawarcia
umowy z klientem w ogóle doszło. Miło, że zna PESEL, ale to niczego nie
dowodzi, a jedynie identyfikuje jednoznacznie pozwanego. Bo były czasy,
że w tytułach nie było numeru PESEL i komornik egzekwował od osoby,
która miała zbieżne personalia. Jeśli bank czy inny pożyczkodawca nie ma
dowodu, komu dał swoje pieniądze, to już jest jego problem.

Natomiast zjawisko ma również drugie dno. To, że przykładowo możemy na
siebie zarejestrować numer telefonu i go komuś odsprzedać oczywiście nie
jest przestępstwem, ale nie zmienia faktu, że "za szkodę odpowiedzialny
jest nie tylko ten, kto ją bezpośrednio wyrządził, lecz także ten, kto
inną osobę do wyrządzenia szkody nakłonił albo był jej pomocny, jak
również ten, kto świadomie skorzystał z wyrządzonej drugiemu szkody."
(art. 422 kc). Zatem bank, który został wprowadzony w błąd co do tego,
do kogo należy numer telefonu albo rachunek bankowy (bo udostępniliśmy
komuś swój rachunek) może odszkodowania dochodzić od takiej osoby
naprawienia szkody pomimo tego, że nie doszło z jej strony do
popełnienia przestępstwa.
--
(~) Robert Tomasik