W dniu 2013-11-16 15:38, Robert Tomasik pisze:

> W pierwszej kolejnosci zauwazyc nalezy, ze nie nalezy takiego, czy
> innego orzeczenia sadu utozsamiac z prawda obiektywna lub
> sorawiedliwoscia.

Jak to? Przecież jak sąd orzeka, że p. Marian Jurczyk, czy Lech Wałęsa
*NIE BYŁ AGENTEM*, to właśnie stwierdza prawdę obiektywną i twierdzenie
czegoś niezgodnego z tym grozi karą. (Nie wspominając już o "prawdach"
związanych z holocaustem.)

A sprawiedliwość moim zdaniem wiąże się z nałożeniem kary. Kuriozalne są
przypadki, gdy sąd uznaje oskarżonego winnym, ale ponieważ dowody winy
są słabe i niestuprocentowe, to nakłada możliwie niską karę. Czyli
"jajeczko częściowo nieświeże"? :) Taki wymiar sprawiedliwości miałby
sens tylko przy rozważaniu kary śmierci (dowody niepewne - a więc nie
"czapa", bo a nuż coś nowego jeszcze wypłynie)

Oczywiscie taki stan rzeczy bylby najbardziej
> porzadanym stanem, tym nie mniej caly szereg róznych okolicznosci
> powoduje, ze jest to w praktyce czesto nieosiakalne. Przede wszystkim
> sedzia nie jest ani doskonaly, ani nieomylny. Z tego powodu przy
> bardziej powaznych sprawach mamy wiecej niz jednego orzekajacego, sa
> procedury odwolawcze i rózne inne systemy majace zabezpieczyc interesy
> stron. Z tym, ze to tez czasem trzeba w jakis tam sposób zrównowazyc.
>
> Przykladowo procedura w prawie budowlanym w praktyce zostala tak dalece
> udziwniona, ze jak któras ze stron jest sprytna, to niemal zawsze
> znajdzie jakas nieprawidlowosc. W konsekwencji postepwoania
> administracyjne trwaja niejednokrotnie kilkanascie lat, zanim sie
> uprawomocnia. I nie ma sie co dziwic niektórym inwestorom, ze "ida
> czasem na skróty". W prawie karnym podobna sytuacja powoduje, ze czasem
> niektóre procesy przeciagaja sie ponad rozsadna miare.

Czyli "prawo" mamy do dupy, takoż i jego wymiar. Q.E.D.



--

Dziękuję. Pozdrawiam. sqlwiel.