On Tue, 2 Dec 2025 08:27:39 +0100, Robert Tomasik wrote:
> W dniu 02.12.2025 o 06:13, J.F pisze:
>>> z relacji dziadka wynika, że szczegółowy przydział do poszczególnych
>>> organizacji opracowano - po wojnie. W czasie wojny trzeba było się
>>> ukrywać przed wszystkimi i współpracować z wszystkimi.
>> AK swoich członków zaprzysiężała, to chyba wiedzieli, do czego należą
>> ...
> Nie mam jak zapytać. Dziadek zmarł mniej więcej, jak Stan Wojenny
> wybuchł. Drugi, który z nim partyzancił jak ja się urodziłem i w ogóle
> go nie pamiętam. Wujek, który był w takim wieku, że faktycznie walczył
> zginął w wypadku przed dziadkiem. Teraz pewnie bym o wiele rzeczy
> zapytał, ale wówczas mnie takie technikalia nie interesowały. Reszta
> wujków była na tyle młoda, że "nosili żarcie do lasu".
>
> Kolega zajmujący się poważniej historią próbował to prześledzić, ale
> poznajdował tylko jakieś urywki potwierdzające niektóre z tych relacji.
> Dziadek po wejściu Rosjan uznał, że z ujawnienia się, to tylko będzie
> problem. Broń schowali. Oddział się "rozszedł".

Czyli chyba nie byli z GL/AL :-)

> Ten wujek, co to akurat
> walczył nawet do MO się zaciągnął, ale po kilku miesiącach Milicja się
> zorientowała, ze on był partyzantem. Wywalili go, ale nie ustalili nigdy
> szczegółów, bowiem do śmierci pracował jako fizyczny w Telekomunikacji.

Musi z jakiejś nieprawomyślnej organizacji.

> Jedynym potwierdzeniem, że nie są to jakieś "partyzanckie opowieści"
> jest to, że w 1956 roku ówczesna Rada Narodowa postanowiła uhonorować
> dowódcę tych komandosów radzieckich, którzy pomagali zdobyć moje miasto.
> Facet przyjechał tu po odznaczenie i dostępne jest jego zdjęcie z moim
> dziadkiem. Bo facet chciał się z nim spotkać. O czym goście "przy
> flaszce" rozmawiali, to tego już ówczesna prasa nie napisała.

Czyli musiał pomagać aktywnie i dłużej.

> Generalnie to, co wiem, to zlepek tego, co dziadek i wujkowie (piszę
> ogólnie, bo to nie wszyscy byli rodzeni wujkowie) opowiadali przy
> flaszce na imprezach rodzinnych, jak ja miałem kilka lat oraz to, co
> wiedzą młodsi wujkowie i mój tata (ale oni byli dziećmi i generalnie też
> znają te opowieści z podobnych źródeł). Nie ręczę w żaden sposób za
> rzetelność przekazu. Natomiast jeszcze z racji pewnych zainteresowań mam
> również dostęp do lokalnych ustaleń historycznych i o ile trudno mi
> jakoś jednoznacznie powiedzieć, w jakiej części członkowie mojej
> bliższej i dalszej rodziny uczestniczyli w tym, to niektóre ustalenia są
> po prostu udokumentowanymi faktami.
>
> Przykładowo wykolejenie i wybuch pociągu jest faktem. Artefakty do dziś
> są znajdowane. Sposób "wysadzenia" nie jest jakoś szczególnie inny, niż
> opowiadał dziadek. A czy on tam to sam robił, czy słyszał od kumpli i
> potem się tym chwali, no to tego nikt teraz już chyba raczej nie stwierdzi.

Szczególnie, że jeszcze długo niebezpiecznie było się chwalić.

W sumie, jak pomyśle ... dwóch klinów bym użył.
Jeden podnosi jedno koło, drugi na drugiej szynie - spycha w bok.

> Co do przysięgi, to dziadek zawsze powoływał się na przysięgę wojskową,
> którą złożył po I Wojnie Światowej.

Co nie zmienia, że AK pewnie chciałoby go zaprzysiężyc drugi raz.
No i wiedziałby, w czym jest.

J.