In article <d3sin2$tk8$1@opal.futuro.pl>, Andrzej Lawa wrote:
> Marcin Debowski wrote:
>
>> Istotą art. 193 jest czynność ograniczona czasowo :) "Kto wdziera się...".
>> On się nie wdarł. On tam przebywał na podstawie umowy ustnej: Zgodziła się
>> aby przebywał mimo, że potem wycofała zgodę.
> "...albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie
> opuszcza,"
> Wedrzeć się nie wdarł, ale - wbrew żądaniom osoby uprawnionej - nie
> opuszczał.

Owszem, ale cały czas dotyczy to MZ czynności o stosunkowo krótkim czasie
trwania. Taka wydaje się być istota "naruszenia miru domowego" co znajduje
odbicie właśnie w takiej a nie innej nazwie tego wszystkiego.

>>>Żeby w ogóle można próbować myśleć mówić o jakimś posiadaniu, gość
>>>musiałby co najmniej opłacać czynsz i całą resztę. I jeszcze mieć jakąś
>>>umowę najmu z właścicielem - pisemną!
>> Nietety ale nie i wynika to z cyt. przeze mnie artykułu. Jakiś czas temu
>> ktoś podawał tu bardzo ładny przykład (potem go chyba sam powtarzałem):
>> Wyjedź sobie na wczasy, np. na 2-3 tygodnie, w 2 dni po Twoim wyjeździe
>> ktoś się włamie i zostanie w Twoim mieszkaniu. Jeśli sąsiedzi zauważą w
>> czasie powiedzmy do tygodnia, to powiadomiona policja przyjedzie, zabierze
>> delikwenta, który odpowie za włamanie. Ale jeśli on tam pobędzie dłużej,
>> to już nie. Masz tu analogiczną do naruszenia miru sytuację.
> A masz jakieś orzecznictwo potwierdzające takie szaleństwo w rzeczywistości?

Nie mam (może coś jest na stronach SN - nie chce mi się prawdę mówiąc
teraz szukać), ale temat był tu wałkowany wielokrotnie i sam się mocno
swojego czasu dziwiłem. Powiedzmy, że rozumiem intecje ustawodawcy który
zapewne przyjął, że najemca jest stroną słabszą w ewentualnym konflikcie z
właścicielem i temu pierwszemu zapewnił większą ustawowo ochronę. Może to
przykładowo zapobiegać wyrzucaniu najemcy na bruk z powodu widzimisie
właściciela. Nawet jeśli istniała umowa najmu to w sytuacji spornej od
oceny jej ważności i zakresu powinien być sąd a nie właściciel czy
policjant. Jeśli umowy pisemnej nie było to tym bardziej. Niestety
prowadzić to może do totalnych absurdów i patologii.
Niby formalnie eksmisja a potem roszczenia w stosunku do takiego w złej
wierze posiadacza, ale jeśli ten jest niewypłacalny to właściciel zawsze
będzie poszkodowany.

--
Marcin