On 2021-02-18, Jacek Maciejewski <j...@g...pl> wrote:
> Za psychologów nie będę gadał. Zresztą, w powszechnej opinii psychologia
> nie jest nauką :) (dostrzegam niekonsekwencję:) Ja, na miejscu adwokata
> dziecka, zapytałbym czy dziecko czuje się szczęśliwe. Oczywiście,
> zapytałbym dziecka. Także wróciłbym wspomnieniami do własnego
> dzieciństwa. Także uwzględniłbym uznane wzorce szczęśliwego dzieciństwa
> (literatura). Dopiero wtedy odważyłbym się decydować o tym czy
> otoczenie/wzorce dziecka jest/są właściwe czy nie.

To chyba nie jest takie proste. To że dziecko stwierdzi, że jest
szcześliwe, lub Ty sądzisz, że miałeś modelowe i szczęśliwe dzieciństwo
niekoniecznie oznacza, że tak jest czy było, lub co gorsza, że miałeś
zapewniony prawidłowy rozwój emocjonalny. Problemów jest tu MZ cała kupa
zaczynając od tego, że jako dziecko byłeś w środku pewnego układu (i nie
znasz nico poza nim), a teraz, ale już z innej emocjonalnej perspektywy
jesteś na zewnątrz. Ktoś może mieć np. nadopiekuńczych rodziców, którzy
będą się zesrywac aby dziecku było dobrze, jednocześnie je krzywdząc tą
nadopiekuńczością.

Ale nie wiem co to ma wspolnego z wzorcami męskimi i żenskimi, a Shrek
się miga :)

Takie wzorce, rozumiane jako typowe męskę i żeńskie zachowania, coś
ułatwiającego społeczną adaptacje to bardziej chyba były przydatne te
kilkadziesiąt lat temu i dawniej. Po drugie, MZ błędne jest założenie,
że np. para homo zachowuje się albo jak para mężczyzn albo kobiet, w tym
właśnie emocjonalnie.

--
Marcin