Jotte pisze:

> Czyżby? Przecież oferując towar do sprzedaży już wyrażasz chęć zawarcia
> umowy wg obowiązującego prawa.
> Zaś jego ograniczeń nie masz mocy ustanawiać.

Niepoprawnie rozumujesz. "Skierowanie towaru do sprzedaży" technicznie
nazywa się ofertą. O treści oferty decyduje wyłącznie oferent. On ma
prawo ustalić wszelkie elementy przyszłej umowy, a także zawęzić swoją
ofertę tylko do oznaczonych imiennie lub rodzajowo adresatów. Jest on
ograniczony tylko i wyłącznie bezwzględnie wiążącymi normami prawnymi.

Podam takie dość życiowe przykłady: właściciel sklepu makro może sobie
ustalić, że towar oferuje tylko i wyłącznie osobom posiadającym kartę marko;
sklep sprzedający na allegro może zaznaczyć, że kieruje swoją ofertę
tylko do kupujących posiadających określoną liczbę pozytywnych komentarzy.

>> i w konsekwencji do kogo kieruję swoją ofertę
> To już tylko twoja interpretacja.

Nie, nie tylko moja, to jest prostą konsekwencją zasady swobody umów
(dowolny podręcznik do prawa cywilnego). Poza tym art. 66, który podał
Henry.

>> Wszelkie wyjątki od niej muszą expressis verbis wynikać z przepisów i
>> być interpretowane zawężająco.
>> Znam oczywiście ten art. 135 KW, jednak mam wątpliwości czy jest ona w
>> tym przypadku wystarczającą podstawę prawną do uchylenia zasady
>> swobody umów.
> Czy w takim razie zgodzisz się z tezą, że można swobodnie wystawić w
> sklepie parówki od 18 roku życia do sprzedaży po okazaniu dokumentu
> tożsamości i poświadczonej kopii aktu urodzenia?

Absurda non sunt vitanda, ale skoro to sklep prywatnego przedsiębiorcy
to niech sobie robi, co chce;)... Na pewno odmowa sprzedaży nie byłaby w
takim przypadku uzasadniona, ale broniłbym tezy, że art. art. 135 należy
interpretować zawężająco, uznając, że "przeznaczony do sprzedaży"
oznacza "przeznaczony do sprzedaży dla osób powyżej 18 roku życia" - i
tym samym wykluczyć taką sytuację spod jego hipotezy.

Skoro tak chętnie się powołujesz na konstytucję, to ja też to zrobię: in
dubio pro libertate.

pozdrawiam
kuba