W dniu 05.08.2025 o 14:45, Trybun pisze:
>
> Myślisz partia mówisz Tusk. Piszesz o heroizmie i niegodziwościach
> Arabów a nie Palestyńczyków. Odnotowano w ogóle jakiś przypadek
> zatrzymania na polskiej granicy Palestyńczyka?
> Naprawdę sądzisz że Palestyna to prawowita ojczyzna tych obecnych Żydów
> i ona słusznie wróciła po zakończeniu wojny do prawowitej macierzy że
> tubylców mogą gnębić z twoim przyzwoleniem do woli?  To tak  jakbyś
> nazywał tereny wydarte tubylcom przez kolonizatorów ich ojczyznami. Może
> ja Polak powinienem jednak wypłacić jakieś zadośćuczynienie Icchakowi z
> Tel Avivu, ew państwu Izrael za mieszkanie polskiego żyda mieszkającego
> w przedwojennej Warszawie?

No i tu Cię zaskoczę. Wypłacasz - albo w Twoim imieniu robi to rząd i
samorząd. Jak odzyskaliśmy niepodległość po oraz kolejny, czyli
pozbyliśmy się wpływów Moskwy, to jednym z początkowych trendów było
rozliczenie się z Żydami z ich mienia pozostawionego w Polsce. I zamiast
sensownie dostrzec, że od odzyskania niepodległości w 1918 roku, a zdaje
się że również w prawach zaborców (więc pewnie gdzieś od XVIII wieku)
było coś takiego, jak zasiedzenie i uznać (wiec na pewno nie jest to
wymysł komunistyczny), ze skoro od 1945 roku właściciel się tym nie
interesował, to obecny zarządca - choćby w złej wierze - nabył prawo
własności przez zasiedzenie. To zaczęliśmy na potęgę unieważniać tamte
decyzje i zwracać każdemu, kto się za prawowitego właściciela podał.

Ale samo wywiedzenie prawa własności, to osobny temat. To nie było
proste, bo Niemcy nie wydawali aktów zgonu. Teoretycznie należało
sądownie stwierdzać zgon, a potem szukać spadkobierców. Temat złożony,
ale to nie jedyny problem.

Zwrócić uwagę, ze przykładowo w odniesieniu do Warszawy, to lewobrzeżna
została zburzona, więc prawo własności w odniesieniu do nieruchomości
obejmowało grunt. Polska tych kamienic nie burzyła, więc jeśli
faktycznie są jacyś spadkobiercy zamordowanych około 1942 roku Żydów, to
niech dochodzą swych słusznych roszczeń na Niemcach. Mimo to zaczęto
Żydom zwracać te tereny. Kto pamięta, ile z tym było zamieszania, to wie
o czym pisze.

Nowa wolna władza chciała koniecznie dopiec komunistom. Koniecznie
chcieliśmy udowodnić, ze komuniści nie dbali o prawa własności.
Zabierali prawowitym właścicielom rzeczy. I było w tym wiele racji, ale
unieważnienie tych ustaw po 40 latach spowodowało masę problemów. Bo
przez te lata ktoś tam inwestował w te nieruchomości. Czasem, jak w
Sączu remontował. Czasem, jak w Warszawie musiał odgruzować, rozminować
i potem postawić jakąś kamienicę. To, co robili komuniści z całą
pewnością dobre nie było, ale też kilka rzeczy wymagało by zauważenia.

Czasem jednak nie było innego wyjścia. Przykładowo, jak Niemcy
zamordowali właścicieli, to trudno, by kolejne 50 lat w sercu stolicy
europejskiego państwa leżały gruzy w oczekiwaniu na to, ze być może za
kolejne pół wieku objawi się jakiś spadkobierca.

Ja tu nie chcę wywoływać burzy, ale przypominam, że żyją spadkobiercy
Niemców z "ziem odzyskanych" oraz Prus. Z kolei masa Polaków ma tytuły
własności do ziem na Litwie, Łotwie i Ukrainie. Czemu tylko Żydom
oddawać ich własność? Poprad na Słowacji był w zastawie polskim i tam
Polacy mieli kamienice. Stara Lubovla (rzut kamieniem ode mnie), to
zamek Lubomirskich i masa polskich nieruchomości. Przed II Wojną
Światową w pobliskiej mi Muszynie był powiat. Reliktem jest działający
tam do dzisiaj Sąd i Prokuratura. Zlikwidowano, bo Słowacja przejęła tam
pobliskie ziemie. Czemu tylko spadkobiercom Żydów oddawać?

No i jeśli już koniecznie chciano to w ten sposób załatwić, bo być może
było to dopełnienie sprawiedliwości dziejowej, to z jakiego powodu nie
rozwiązano tego tak, że do księgi wieczystej, do hipoteki należałoby
wpisać roszczenie o nakłady poniesione przez użytkowników (przekonanych,
ze są właścicielami, albo tych, którzy to z konieczności użytkowali)?
Jak to zrobić i w jakiej wysokości, to osobna sprawa i mogli byśmy
podyskutować, bo przecież nieruchomość przynosiła przeważnie przychody.
Piszę "przeważnie", bo u nas był taki zbiorowy zarządca i on to zbiorowo
rozliczał nie zważając na fakt, ze właścicielem każdego budynku była
inna osoba. Jak dana nieruchomość wymagała nakładów większych, niż
przychody to brali z innej kamienicy.

--
(~) Robert Tomasik