> Witek, mam wrażenie, że w ogóle nie widzisz swoich atutów. Jeśli
> pójdziesz na tą rozprawę z takim nastawieniem, to faktycznie będziesz
> miał przechlapane :(
>
> Nie załamuj się, tylko przekaż sądowi, że jesteś normalnym, dobrym
> ojcem, dla którego dzieci są bardzo ważne.
> Że zarabiasz na swoje dzieci (wypruwając sobie żyły), bo chcesz zapewnić
> im jak najlepszą przyszłość. I nie trzeba stosować wobec Ciebie żadnych
> rozwiązań siłowych. Od momentu rozstania pieniądze dla dzieci
> przekazujesz żonie. Bardzo się starasz, żeby zawsze mieć te 3000 zł.
> Wiesz że ta kwota, to w tej chwili maksimum Twoich możliwości, okupione
> naprawdę dużym wysiłkiem. Gdyby nie dzieci nie zdecydowałbyś się na tak
> trudną/męczącą pracę. Ale tak jak każdy normalny ojciec możesz mieć
> miesiące lepsze i gorsze. I boisz się, żeby w gorszych miesiącach nie
> mieć takiej sytuacji, że zacznie Cię ścigać komornik, bo nie wyrobiłeś
> maksymalnej normy, albo będziesz musiał od razu zgłaszać się do sądu po
> obniżenie alimentów, żeby nie narastał Ci dług, którego możesz nie móc
> spłacić. Chciałbyś też mieć możliwość choćby częściowego decydowania o
> tym, co dzieciom kupić/zapewnić. Dlatego prosisz, żeby sąd potraktował
> Cię po prostu jak normalnego ojca, któremu czasem coś może nie do końca
> wyjść i ustalił kwotę obowiązkowych alimentów, poniżej których nie
> będzie Ci można nigdy zejść na kwotę, która na pewno będzie dla Ciebie
> osiągalna, a nie (jak chce Twoja żona) powyżej Twoich możliwości. Żebyś
> nie miał noża na gardle. I dlatego wnosisz o zasądzenie obowiązkowych
> alimentów w wysokości razem 2000 zł na dwójkę dzieci (możesz też podać
> inną kwotę, spodziewając się, że sąd najpewniej zasądzi nieco wyżej niż
> zaproponujesz). A Ty ze swej strony zapewniasz, że zrobisz wszystko,
> żeby kwota, którą zarabiałeś do tej pory dla dzieci (3000 zł) w praktyce
> się nie zmniejszyła.
>
>
> Twoim największym atutem jest właśnie to, że jesteś normalnym ojcem,
> poczuwającym się do odpowiedzialności za dzieci, co cały czas pokazujesz.

Marta. Nigdy nie byłem w takiej sytuacji i nie zwykłem tłumaczyć się
komuś z tego kim jestem i jaki jestem. Dla mnie to trudne udowadniać komuś,
że zależy mi na dzieciach, na ich dobru - zresztą przecież je opuściłem,
zostawiłem z matką, no więc chyba nie jestem do końca dobry? Boję się, że
nie dam rady zrobić dobrego wrażenia przed sądem, bo wydaje mi się, że tu
właśnie o to chodzi. Czy Ty jesteś prawniczką? Może adwokatem? W takim razie
może zgodziłabyś się mnie reprezentować w sądzie?

pozdrowienia,
witek.

ps.: dzięki za ciepłe słowa - to bardzo pomaga :-)