Dnia Thu, 18 Feb 2021 21:41:10 +0100, Shrek napisał(a):

>> Zresztą, w powszechnej opinii psychologia
>> nie jest nauką :) (dostrzegam niekonsekwencję:) Ja, na miejscu adwokata
>> dziecka, zapytałbym czy dziecko czuje się szczęśliwe. Oczywiście,
>> zapytałbym dziecka. Także wróciłbym wspomnieniami do własnego
>> dzieciństwa. Także uwzględniłbym uznane wzorce szczęśliwego dzieciństwa
>> (literatura). Dopiero wtedy odważyłbym się decydować o tym czy
>> otoczenie/wzorce dziecka jest/są właściwe czy nie.
>
> Czyli mamy psychologów co mają odwagę wypowiedzić swoje zdanie vs ty,
> który na razie swojego zdania nie ma. I dlatego mamy odrzucić opinię
> psychologów

Nie mam pojęcia skąd wziąłeś psychologów odważnych, ale to w twoim stylu
coś wyssać z palucha. Z palucha wyssałeś też że nie mam zdania a
przecież je przedstawiłem. W skrócie, nie obecność ojca/męża czy nawet
mężczyzny-towarzysza matki jako wzorca męskości czyni dziecko
szczęśliwym tylko na to pracuje całe otoczenie/rodzina/klan/mieszkacy
wioski czy ulicy. Dziecko ma ważniejsze potrzeby niż potrzeba męskiego
wzorca. I zawsze się znajdzie jakiś mężczyzna w tym gronie, mogący
robić za wzorzec. Antropologia zna społeczeństwa gdzie nie istnieje
formalna funkcja ojca. Wszyscy mężczyźni z grupy robią za ojca
zbiorowego jeśli chodzi o wychowanie (a nawet prokreację).
Oddzielna sprawa to potrzeba istnienia takiego wzorca. Też ją wyssałeś z
palca a raczej z kultury macho. Zauważ - mówisz "dziecko" a myślisz
"chłopiec". Ot, typowy macho. Dziewczynkom to raczej kobiecy wzorzec
jest potrzebny, nie?
I, skoro już się powołujesz na tajemniczych psychologów, to byś podał
jakiś przykład, co? Bo podejrzewam że też ich (razem z potrzebą wzorca)
wyssałeś z palucha.
--
Jacek
-I hate haters-