Prowadze mala firme (5 pracownikow). Ostatnio szlo nienajlepiej wiec
musialam ograniczyc zatrudnienie. Zaczelam od pracownika o najnizszych
kwalifikacjach ale szkoda mi bylo kobiety wiec zaproponowalam zmniejszenie
etatu do 1/6 za 600 zl brutto. Na tyle bylo mnie jeszcze stac a jej
zapewnialam przeciez ubezpieczenie i duzo wolnego czasu na "dorobienie".
Bylam dumna z siebie, bo przeciez bezrobocie moze byc tragedia dla
czlowieka... Pracownica nie przyjela nowych warunkow i teraz musze wyplacic
jej 3-miesieczna odprawe co daje kwote, bagatela, 6300 zl. Firma ma
trudnosci z regulowaniem zobowiazan wobec dostawcow a tu nagle musze znalezc
tyle kasy !!! Przemyslalam sprawe, przeanalizowalam mozliwosci i
poinformowalam pracownice, ze nie moge wyplacic jej odprawy jednorazowo ale
zrobie to w ciagu najblizszych kilku tygodni w ratach, naturalnie z
naleznymi odsetkami. Wczoraj w rozmowie z moja corka Pani ta zagrozila, ze
jezeli nie dostanie calej kwoty natychmiast to "przestanie byc taka
grzeczna". Nie mam nic na sumieniu ale zdenerwowalam sie okropnie jej
podloscia.
A wszystko dlatego, ze chcialam byc dobra.
Bog mi swiadkiem, ze nastepnym razem mocno sie zastanowie zanim pomysle o
dobru pracownika! Za duzo mnie to kosztuje...