Użytkownik "Samotnik" <s...@W...samotnik.pl> napisał w wiadomości
news:c4m833$6hl$1@atlantis.news.tpi.pl...

> Zgodnie z KC można zatrzymać taką przesyłkę na poczet długów. Tak samo
> jak np. ktoś wynajmuje od Ciebie mieszkanie i nie płaci - zamykasz na
> dodatkowy zamek i mówisz, że oddasz mu rzeczy, jak zapłaci.

Nie do końca masz rację. Przewoźnikowi przysługuje prawo zastawu na
przesyłce w celu zabezpieczenia roszczeń wynikających z umowy przewozu, z
wyjątkiem przesyłek organów władzy i administracji państwowej oraz organów
wymiaru sprawiedliwości i ścigania. Prawo zastawu może być wykonywane,
dopóki przesyłka znajduje się u przewoźnika lub u osoby, która ją dzierży
w jego imieniu, albo dopóki może nią rozporządzać na podstawie dokumentów.
Ale wynika to nie z kodeksu cywilnego, tylko z Ustawy z dnia 15 listopada
1984 r. Prawo przewozowe.

A to rodzi drobne ograniczenie w zastosowaniu zastawu związane właśnie z
przepisami zacytowanej ustawy. Otóż sygnalizowana przez inicjującego wątek
opłata za przechowanie musi wynikać z umowy przewozu. A tam najczęściej
termin odbioru przesyłki jest powiązany z powiadomieniem o jej odbiorze
adresata, nie zaś z faktycznym dotarciem do magazynu oddawczego. Stąd
najprawdopodobniej CARGO swoich roszczeń wprost z umowy przewozu (a
najpewniej regulaminu określającego jej warunki) wywieść nie zdoła i prawa
zastawu w tym wypadku nie ma. Co więcej przetrzymanie przesyłki zaczyna
generować odpowiedzialność za nieterminowe dostarczenie przesyłki
wynikające z regulaminu i cytowanej przeze mnie ustawy. Jeżeli wskutek
zwłoki w przewozie powstała szkoda inna niż w przesyłce, przewoźnik jest
obowiązany do zapłacenia odszkodowania do wysokości podwójnej kwoty
przewoźnego. Jednak przewidziane w ustawie ograniczenia wysokości
odszkodowania nie mają zastosowania, jeżeli szkoda wynikła z winy umyślnej
lub rażącego niedbalstwa przewoźnika. A bezpodstawna odmowa wydania
przesyłki generująca konieczność opłacania jej przechowywania moim zdanie
obarczona jest winą umyślną.

Cargo mogło by podnosić, że nadawca ponosi odpowiedzialność za szkodę
wynikłą z podania w liście przewozowym lub w innej formie wskazań i
oświadczeń niezgodnych z rzeczywistością i nieścisłych, niedostatecznych
lub wpisanych w niewłaściwym miejscu, a także za brak, niekompletność lub
nieprawidłowość dokumentów wymaganych w przepisach szczególnych. Ale moim
zdaniem w wypadku braku adresata, to już takie roszczenie nie przejdzie,
bo brak taki powinien być od razu zauważony przez osobę przyjmującą
przesyłkę i niezauważenie tego jest brakiem należytej staranności przy
świadczeniu usługi. Oczywiście, gdyby adres był wpisany błędnie, to
przyjmujący przesyłkę nie ma możliwości tego sprawdzić i jego dobra wiara
była by naturalna. Ale ewentualna szkoda na pewno nie wywodziła by się z
nieterminowego odebrania przesyłki, ale z kosztów poszukiwania odbiorcy.
Zresztą, jeśli na przesyłce był nadawca (a pewnie był), to skontaktowanie
się z nim nie wymagało dwóch tygodni, bo przecież wystarczy zadzwonić lub
wysłać faks. Oczywiście dodatkowe koszty w tym wypadku ponosił by winny,
czyli nadawca i ewentualnie można by było rozważyć, czy przysługuje w
takim wypadku zastaw, ale z tego co się dowiadujemy, to takich działań
przewoźnik nie podjął, więc swoich praw z tego faktu wywodzić nie może.

Z opisu inicjującego wynika, że przewoźnik nie podjął elementarnych starań
w celu dostarczenia przesyłki. Nie tylko przyjął przesyłkę bez adresu
odbiorcy, ale również swoje działania ograniczył do magazynowania
przesyłki, podczas gdy najpewniej z regulaminu świadczenia usług wynika,
że miał ją dostarczyć, a nie magazynować. W tym wypadku uważam, że brak
podjęcia starań w celu dostarczenia przesyłki i obecna odmowa jej wydania
zahacza od prawo karne. Pozostaje do rozważenia, czy bardziej trafnym
będzie skierowanie się w stronę przywłaszczenia mienia, czy w oszustwa. W
tym celu należało by przesłuchać z uprzedzeniem o treści art. 183 kpk
przedstawiciela CARGO w celu ustalenia, czy celem niepodjęcia przez CARGO
starań o powiadomienie odbiorcy o dotarciu przesyłki była chęć jej
przywłaszczenia, czy też chęć wykorzystania błędu nadawcy i w konsekwencji
braku możliwości właściwego zareagowania odbiorcy, co w dalszej
konsekwencji doprowadziło do braku możliwości odebrania przez adresata
przesyłki i generowania kosztów jej składowania - co prowadzi do koncepcji
oszustwa. Osobiście podejrzewam, że koncepcja przywłaszczenia jest nie do
udowodnienia. Szansa udowodnienia oszustwa silnie zależy od ustaleń czy i
jakie kroki podjęło CARGO w związku z zaistniałym stanem rzeczy i na ile
ich działania były racjonalne i wyczerpywały dostępne im możliwości.

Tak, czy inaczej ewentualne odszkodowanie za wynikłe zamieszanie może być
dochłodzone na nadawcy, nie zaś odbiorcy. W tej sytuacji to nadawca ponosi
skutki nieterminowego dostarczenia przesyłki do odbiorcy i to on powinien
być zainteresowany w jak wyjaśnieniu sprawy, bo przede wszystkim w niego
uderzają cywilnoprawne skutki opóźnienia w dostawie przesyłki.