Krzysztof pisze:
> Zazwyczaj wszelkie sprawy związane z niespłaceniem w terminie zobowiązań
> przez klientów, przekazujemy do firmy zajmującej się windykacją albo po
> prostu sprzedajemy wierzytelności. Tym razem sprawa się na tyle
> skomplikowała - klient okazał się oszustem na większą skalę - że mogą
> być problemy z odnalezieniem go przez windykatora. Sami już
> "wytropiliśmy", że w okresie, gdy jeszcze mu wierzyliśmy, zdążył zmienić
> siedzibę firmy, pozmieniał telefony i od jakiegoś czasu nie ma z nim
> żadnego kontaktu.
> W związku z tym, że nie chciałbym generować niepotrzebnych kosztów (za
> miesiąc windykator rozłoży ręce, powie mi, że facet jest nieuchwytny i
> tyle z tego wyniknie), zamierzam pominąć etap windykacji i zgłosić
> sprawę ... no i tu mam właśnie problem. Czy z tym się idzie najpierw na
> policję czy od razu składa pozew do sądu? Czym to się różni? Co jest
> bardziej skuteczne? Ja to w ogóle ruszyć?
> Z góry dziękuję za wszelkie sugestie.


Na pytanie "gdzie zgłosić" odpowiedź jest jedna - policja lub
prokuratura. Ale chyba zasadniejsze pytanie jest: czy zgłaszać.

Częsta zmiana adresów, czy nawet ukrywanie się przed wierzycielami,
nie jest karalne. Oszustwo musi zaistnieć w momencie zawierania
transakcji, czyli np. dłużnik musiałby podać nieprawdziwe dane, skłamać
co do swojej sytuacji materialnej, generalnie należałoby udowodnić, że w
momencie brania już nie miał zamiaru oddać.

Generalnie odradzam tego typu sprawy, prokuratorzy zrobią wszystko,
aby się nie narobić i zwalić strony do sprawy cywilnej.

Na przykład pilotowałem sprawę, gdzie wierzyciel pożyczył dłużnikowi
150 tysięcy zlotych. Dłużnik miał oddać po sprzedaży mieszkania, ale
okazało się, że miał tyle długów, o których nie mówił, że po sprzedaży
pieniądze się rozeszły na wszystko, tylko nie na wspomnianego wierzyciela.

Prokuratura najpierw w ogóle nie chciała wszcząć sprawy, trzeba się
było odwoływać do sądu.

Po wszczęciu - umorzyła, a sąd podtrzymał. Pomimo wniosków, nie
badano, na co poszły pieniądze ze sprzedanego mieszkania, jaka była
sytuacja materialna dłużnika w momencie brania pożyczki (czy obietnice
spłaty po sprzedaży były w ogóle realne). Wszystko szło po najmniejszej
linii oporu - nie wszcząć, umorzyć, niech się strony same dogadują.

--
Liwiusz