Osoby sledzace ten watek na pl.soc.prawo uswiadamiam, ze jest on
bardziej rozwiniety na pl.hum.polszczyzna (jeden z dyskutantow
namietnie usuwal krospostowanie) i w dalszym ciagu dotyczy czesciowo
prawa, a nawet ostatnio prawnikow, jak np. w tym poscie:

http://groups.google.com/group/pl.hum.polszczyzna/ms
g/61792027b86febf6

Cytat fragmentu:
> Z prawnikami to jest w ogóle pewien kłopot. Podam przykład. Kłócąc się
> kiedyś z kadrową we własnym zakładzie pracy o jeden z zaspisów kodeksu pracy
> (urlopy) doszło do sytuacji patowej. Jest zapis mówiący, że pracodawca do
> końca marca następnego roku po tym, w którym pracownik nabył prawo do
> urlopu, musi udzielić mu owego urlopu. Powstał spór interpretacyjny: zakład
> twierdził, że pracownik musi ten urlop wziąć, ja twierdziłem, że pracodawca
> jest zobowiązany stworzyć możliwość wzięcia, ale pracownik tego wziąć nie
> musi. Argumentowałem, że obowiązek pracodawcy nie jest obowiązkiem
> pracownika. Pracodawca ma stworzyć możliwość, ale nie może nakazać (poza
> odrębnymi sytuacjami, wynikającymi z sytuacji pracodawcy). Pracownik musi
> być świadom stworzonej możliwości, ale nie musi z niej korzystać. PIP stanął
> po mojej stronie, ale główny, oddział lubelski był przeciw etc... nie czas
> tu i miejsce, bo trzeba kilku stron, żeby dokładnie to opisać i niuanse
> ukazać w świetle. Ponieważ wtedy akurat studiowałem, postanowiłem zrobić
> krótką ankietę, jak studenci różnych szkół rozumieją problem. W większości
> przypadków studenci różnych kierunków stali na stanowisku, że nie można
> zrównać obowiązku pracodawcy z przywilejem pracownika. Niektórzy stali na
> stanowisku, że można zrównać (dwie wizje prawa jakby nie było). Najciekawej
> dla mnie zachowywali się studenci prawa i administracji. Znakomita większość
> w ogóle nie rozumiała problemu. Do dziś, a to już niemal dziesięć lat,
> pozostaję lekko zdziwiony...