> Czyli "uznanie" wedlug ciebie oznacza "uznanie do zaplaty". A dopuszczasz
> mozliwosc wykladni tego slowa jako "uznanie istnienia zobowiazania",
> "swiadomosci istnienia zobowiazania"?

Po pierwsze dyskusja jest o tyle watpliwa ze jak wynika z kontekstu blednie
rozumiesz samo przerwanie biegu przedawnienia. Roszczenie sie juz
przedawnilo i nawet jego uznanie nic nie zmieni w zakresie "biegu
przedawnienia", ktore juz minelo. Zobowiazanie, pomimo jego uznania jako
takiego, nadal jest przedawnione i tym samym ma charakter zobowiazania
niezupelnego. Skoro jest to zobowiazanie nezupelne to do poki go nie
spelnisz (lub zrezygnujesz z podniesienia zarzutu przedawnienia) to
wierzyciel nie ma mozliwosci przymusowego zrealizowania zobowiazania.
Przerwanie biegu przedawniwnia (i jego bieg od poczatku) ma miejsce tylko w
przypadku przedsiewziecia czynnosci do dochodzenia roszczenia lub uznania
roszczenia przez dluznika ale w toku biegu przedawnienia, a nie po jego
uplywie.


Natomiast jesli chodzi o uznanie dlugu to sama swiadomosc ze istnieje
zobowiazanie nigdy nie rowna sie z uznaniem roszczeniem. Dobry przyklad to
wlasnie zobowiazania niezupelne - masz swiadomosc ze jestes zobowiazany z
zakladu ale nie uznajesz roszczenia do zaplaty bo wiesz ze wierzyciel
pozbawioy jest mozliwosci dochodzenia roszczenia. Gdyby przyjac ze
swiadomosc rowna jest uznaniu, to wykazanie ze dluznik wie (lub z latwoscia
moglby sie dowiedzic) o zobowiazaniu powodowaloby mozliwosc przymusowego
domagania sie spelnienia zobowiazan niezupelnych (w tym przedawnionych). A
to nie wystarcza. Mozna sobie pisac ze sie wie o roszczeniu przedawnionym a
ono i tak nie traci cech zobowiazania niezupelnego.

Czy ktos sie zgadza z moimi twierdzeniami?

Dan.