On Thu, 9 Jun 2011, Robert Tomasik wrote:

> Użytkownik "Liwiusz" <l...@b...tego.poczta.onet.pl> napisał
>>
>> Proces jest dopuszczalny, jeśli z jakiegoś powodu trzeba by wykazać
>> istnienie długu. Na przykład jeśli uważasz (błędnie imho), że o stalkingu
>> ma decydować, czy wierzytelność istnieje, czy nie, to w postępowaniu karnym
>> przeciwko wierzycielowi można (a nawet trzeba by) badać, czy wierzytelność
>> faktycznie istnieje, skoro od tego zależy ewentualna kara.
>
> O stalkingu - moim zdaniem - będzie decydował cel działania. A w wypadku
> windykatorów celem jest szczucie dłużnika.

I to byłoby na tyle.
Tyle, że takie postępowanie byłoby (lub jest, o ile jest) TAK SAMO
niezgodne z prawem, jeśli dług jest nieprzedawniony.

IMHO "niech pan nic sąsiadowi spod ósemki nie pożycza bo on
niesłowny jest" łapie się pod owo "szczucie".
Pisałem w poście do Maddy co IMHO jest nie tak - powinni chcieć
sprzedać ten dług ;)

> I o ile to faktycznie jest
> dłużnik, to jeszcze jakoś obleci, ale w wypadku należności spornych
> zdecydowanie nie. Jeśli rzekomy dłużnik złoży zawiadomienie, to jedyną
> sensowną obroną będzie działanie w granicach prawa, czyli dochodzenie
> roszczenia.

Nieprawda i było wielokroć na grupie - jest możliwość sądowego
stwierdzenia nieistnienia zobowiązania.
Dochodzenie roszczenia nie jest więc *jedyną* metodą.
A sprawa "sensowności" zawsze jest w razie sporu... sporna - dlatego
pozostaje jedynie rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy.
To nie dłużnik będzie decydował, co jest "sensowne" a co nie,
chyba, że ustawa inaczej stanowi ;)

> A w wypadku roszczeń przedawnionych tego roszczenia nie ma,
> wierzyciel doskonale sobie zdaje, że dochodzić go skutecznie nie może i robi
> taką zmyłkę. Ale poczekajmy na pierwsze orzeczenia sądowe.

Mało.
Było całkiem sporo spraw podatkowych, dla których dla pewnych
taktyk nigdy nie zapadły orzeczenia - powód taki, że w prowadzonych
postępowaniach nikt nie wybrał którejś z możliwych sposobów obrony.
I w ten deseń nigdy się nie dowiemy, czy taka metoda byłaby
skuteczna :)

Przykład który pamiętam dotyczy faktur "elektronicznych
niecertyfikowanych": wersja, że klient jest zleceniobiorcą
dyspozycji wydrukowania faktury.
AFAIK - nie było.

Jest więc możliwe, że pewne metody "ataku" ze strony klienta,
ale również obrony ze strony "nękającego" nie zostaną przed sądem
długo zastosowane. Albo wcale.

pzdr, Gotfryd