W dniu 10.05.2022 o 16:16, Michał Jankowski pisze:
> W anglosaskim kryminale przyznanie się zawsze było najbardziej pożądane
> przez detektywa i kończyło sprawę.

Teraz mam trochę więcej czasu, wiec wrócę do tematu. Przyznanie się do
winy ma o tyle znaczenie, gdy podejrzany wyjaśnia oraz podaje znane
tylko sobie fakty, które można połączyć z dowodami. Przykładowo gdyby
ofiara została przed utopieniem pchnięta nożem, albo zgwałcona, a prasa
o tym nie pisała, to wyjaśnienia podejrzanego, który by o tym powiedział
stały by się niezłym dowodem.

Natomiast w historii oczywiście co jakiś czas kraje wpadały na pomysł
dowodu z przyznania się. Przykładowo procesy czarownic, gdzie wymuszano
przyznanie się do winy. Ponieważ - jak powszechnie wiadomo - czarownice
nie istnieją, to skala skazanych czarownic wskazuje na kretynizm w
założeniu takiego postępowania. Przecież te kobiety przyznawały się do
czarów.

Nie wiem również, czy nie opierasz swojego poglądu na lekturze
kryminałów. Rzuć okiem na film "Ojciec Mateusz", gdzie właśnie
ksiądz-detektyw doprowadza przeważnie do przyznania się. I nikt się już
nawet nie pochyla nad tym, czy byłoby z czym iść do sądu. Większość
Sherlocków tak się kończy.

W praktyce ustalenie faktycznego przebiegu zdarzeń nie zawsze musi iść w
parze z zebraniem dowodów winy wystarczających na skazanie.

--
Robert Tomasik