> >> A tu już się ostro mylisz, bo - jak już było wielokrotnie pisane -
> >> ogólne przepisy (ochrona praw konsumentów oraz zarejestrowany rodzaj
> >> działalności) powodują, że w godzinach pracy lokalu nie ma osoby,
> >> która
> >> miała by uprawnienia do blokowania komukolwiek wejścia do lokalu.
> > Tak, wielokrotnie pisales tutaj ta bzdure.
> > Osoba uprawniona jest wlasciciel lub osoba wykonujaca prawo wlasnosci w
> > imieniu wlasciciela. I zaden przepis tych uprawnien nie zdejmuje.
>
> W skrócie, bo dokładnie, to było tu pisane kilkadziesiąt razy.
> Uprawnienie
> właściciela do dysponowania lokalem wywodzi się z kodeksu cywilnego. Ten
> zaś pierwszeństwo daje indywidualnym uzgodnieniom, toteż otwierając lokal
> publiczny właściciel sam z własnej woli pozbawia się prawa do
> niewpuszczania do niego petentów. Tutaj są zwyczajowe nazwy. O ile do
> klubu
> można wprowadzić wejściówki i wpuszczać tylko osoby je posiadające, o
> tyle
> do sklepu, kawiarni czy dyskoteki zwyczajowo wpuszcza się wszystkich. Co
> więcej prawo karne (a dokładniej wykroczeń) nakłada na osoby prowadzące
> takie lokale obowiązek obsłużenia każdego, toteż zabronienie wejścia tam
> komuś zmierza do obejścia obowiązującego prawa i tym samym nie podlega
> ochronie karnej. W dalszej kolejności zatem niezastosowanie się do
> bezprawnego żądania nie podlega ściganiu karnemu, a co więcej upoważnia
> "niewpuszczanego" do zastosowania obrony koniecznej wobec
> "niewpuszczającego". Byle tylko ta obrona była w rozsądnych granicach.
> Wyrąbywanie sobie drogi do drzwi szablą przez kretynów z bramki, to nie
> są
> granice obrony koniecznej, ale odepchnięcie przytrzymującego bramkarza i
> postawienie go na właściwym miejscu już tak.

> Po pierwsze zwyczaj, czy utarta praktyka nie jest sama w sobie źródłem
> prawa. Toteż nawet, gdyby faktycznie zwyczajowo do klubu, kawiarni czy
> dyskoteki wpuszczano wszystkich, to nie można by na tej podstawie
> żądać wpuszczenia do Dyskoteki X w miejscowości Y. Po drugie lokale
> stosujące selekcję istnieją i nie wszystkie nazywają się klubami.

Z reguły do pierszego kontaktu z kimś, kto zna prawo.

> Po drugie prowadzący przedsiębiorstwo gastronomiczne, handlowe czy
> rozrywkowe przez sam fakt otwarcia nie pozbawia się jakichkolwiek
> uprawnień do pomieszczeń zajmowanych przez przedsiębiorstwo. Skuteczny
> względem właściciela tytuł prawny do korzystania z nich osoby
> zainteresowane zyskują dopiero wskutek zawarcia z nim umowy.

I rzeczoną umowę zawierają wchdoząc do lokalu w sposób domyślny przyjmujac
ofertę.

> Postawienie selekcjonera i odmowa wpuszczenia przezeń określonej osoby
> jest przejawem braku oferty zawarcia umowy ze strony prowadzącego
> lokal lub odrzucenia przezeń oferty potencjalnego klienta.

To prowadzący lokal daje ofertę samym jego uruchomieniem, a klient ją
przyjmuje korzystając.

> Po trzecie prawo wykroczeń nie nakazuje obsłużenia każdego. Zwróć
> uwagę, że art. 135 kw mówi o towarach przeznacoznych do sprzedaży a
> art. 138 o usłudze, do świadczenia której dana osoba miałaby być
> zobowiązana. Towary (np. piwo sprzedawane w lokalu) są przeznaczone
> wyłącznie dla klientów znajdujących się w lokalu, nie zaś
> przechodniów.

I właśnie z tego powodu odmowa wpuszczenia do lokalu stanowi obejście
ustawy.