>
> 1. Orzecznictwo, nawet SN, nie jest obowiazujacym zródlem prawa.

No to sprobuj wystapic przeciwko takim "nie obowiazujacym zrodlom prawa", a
przekonasz sie, ze obowiazuja mocniej niz niejeden przepis ustawowy.

> 2. Sam zauwazasz, ze doktryna miala spore watpliwosci. POdobnie sam
> zauwazasz, ze ta linia orzecznictwa bardziej wziela poczatek w polityce
> panstwowej, zmierzajacej do ustabiliwowania stosunków wlasnosciowych na
wsi,
> niz w samych przepisach prawa, w których wedlug mnie nie ma nic, co by
> kazalo przyjac taka mechaniczna zasade.

Jak to nic? A obowiazek poszanowania prawa, ktore nakazuje taka a nie inna
forme przeniesienia wlasnosci nieruchomosci? Nie ma innego sposobu, aby
zmusic niektorych ludzi do poszanowania tej zasady.
Zreszta samo rozumienie pojecia dobrej wiary w polskim (i nie tylko) prawie
cywilnym potwierdza taka wykladnie - swiadomosc lub nieuzasadniona
nieswiadomosc, ze nie ma sie tytulu prawnego.
Moze kiedys moglo byc sporne, czy nieznajomosc przepisow prawnych
regulujacych przeniesienie wlasnosci nieruchomosci u galicyjskiego chlopa
moze byc uznana za uzasadniona czy nie. Ale od tego czasu uplynelo troche
wody w Wisle i wymog formy notarialnej obowiazuje w calej Polsce juz od 56
lat.
Wiec nie ma tu miejsca na watpliwosci.


>Bez trudu jestem w stanie wyobrazic
> sobie sytuacje, w której jej bezduszne zastosowanie doprowadziloby do
> razacego naruszenia nie tylko zasad wspólzycia spolecznego, ale
elemntarnej
> przyzwoitosci. Ars boni et equii?
>


Co ma niby naruszac ta przyzwoitosc? Fakt, ze zasiedzenie nastapi po 30 a
nie 20 latach? Zadne inne konsekwencje z tego nie wynikaja, wiec nie ma co
sie tak tym emocjonowac.


pozdr
Przemek