Robert Tomasik napisał(a):

> Bez wątpienia podając przypadkowe dane powodując, ze w przyszłości
> przewoźnik nie będzie mógł skutecznie dochodzić swoich należności.
> Wierzytelność przecież jest z punktu widzenia prawa karnego rzeczą.

Wierzytelność nie jest przeczą, tylko mieniem w rozumieniu prawa karnego.


> Ponieważ cel jest czytelny i zamiar niewątpliwy, więc moim zdaniem
> powinno przejść.

Mnie to osobiście nie przekonuje, ale poszukałem w komentarzu i jest tam
coś co popierałoby twoja tezę.
"Przyjmuje się, że niekorzystne rozporządzenie mieniem jako skutek
przestępstwa oszustwa może polegać także na takiej zmianie w stanie
majątkowym, która nie przejawia się ani w pozbawieniu poszkodowanego
przyszłych dochodów, ani w stworzeniu podstaw prawnych do poniesienia w
przyszłości określonych wydatków, lecz polega na pogorszeniu sytuacji
majątkowej poszkodowanego np. przez przesunięcie terminów spłaty długu,
pogorszenie szans właściciela na odzyskanie należności czy np. niezgodne
z umową wpisanie go do hipoteki na gorszym miejscu (zob. D. Pleńska, O.
Górniok, System prawa karnego..., s. 419; J. Bednarzak, Przestępstwo
oszustwa..., s. 81)."
Ja jednak nie jestem przekonany.



>
> Per analogia z kredytami, gdzie podanie fałszywych danych zawsze
> skutkowało kwalifikacja z oszustwa, a po wprowadzeniu 297 zbiegiem tych
> dwóch przepisów. Nawet, jeśli do faktycznego wydania pieniędzy nie
> doszło, to kwalifikowało się to jako oszustwo i nie znam przypadku, by
> sąd to kiedykolwiek kwestionował. Z biletami przyznam, ze sądu nie
> przerabiałem, ale wydaje mi się, że pomijając skalę problemu, to
> oszustwo powinno być właściwą kwalifikacją.
>

Ale akurat udzielenie kredytu jest rozporządzeniem mieniem z całą
pewnością. Tutaj byłoby działanie po stronie banku. Więc przykład jest
nieadekwatny.


--
@ Johnson

--- za treść postu nie odpowiadam
"Większość naszych błędów jest bardziej wybaczalna niż środki,
którymi staramy się je ukryć."