stern pisze:

>
> Nie wolno z tego wyciągać wniosków obciążających oskarżonego (dokladnie
> wyjaśniono to w orzecznictwie).
>

Ale, np.

2002.09.19 wyrok s.apel. II AKa 191/02 KZS 2002/11/12
w Krakowie

Prawo oskarżonego do milczenia, pochodzące z zakazu wymuszania
samooskarżenia, oznacza, że z samego faktu milczenia nic ujemnego dla
niego w procesie nie może wynikać. Jednakże inną rzeczą jest ocena
dowodów, w której wolno posługiwać się argumentacją opartą na braku
zaprzeczenia, na przemilczeniu przez oskarżonego pewnych szczegółów, na
sposobie reagowania itd. I tak na przykład oskarżony nie musi wskazywać
dowodów alibijnych. Jeśli jednak czyni to dopiero przed sądem, gdy
wcześniej składał wyjaśnienia, to oprócz oceny samej ich treści sąd może
krytycznie ocenić późne zgłoszenie tych dowodów i stąd wyciągnąć wnioski
co do wiarygodności dowodów.

2004.07.01 wyrok s.apel. II AKa 128/04 KZS 2004/7-8/50
w Krakowie

Słusznie Sąd Okręgowy uznał za okoliczność wpływającą na zaostrzenie
kary wykrętny sposób obrony oskarżonego. Nikt nie ma prawa mówić
nieprawdy przed sądem, bowiem tak czyniąc zakłóca dochodzenie do
sprawiedliwości. O ile podawanie w wyjaśnieniach oskarżonych nieprawdy,
choć bezprawne, nie jest odrębnie sankcjonowane, a jest tolerowane jako
element wykonywania obrony, o tyle obrona wykrętna, przekraczająca
granice dające się tolerować, zasługuje na obostrzenie kary. Jeśli
bowiem pomawia się osoby niewinne, że popełniły przestępstwo, to
krzywdzi się tych ludzi, choćby nie zabiegali oni o odrębne ukaranie za
zniesławienie ich. Taki sposób obrony powinien być napiętnowany właśnie
obostrzeniem kary.


--
@2007 Johnson
j...@p...com
"Ars iuris non habet osorem nisi ignorantem"