stern pisze:

> 2. prawo mówienia nieprawdy wynika z tzw."prawa do obrony" i sprowadza
> się do tego, że jak długo nie popelnisz przestępstwa masz mówić całą
> prawdę, a po jego popełnieniu wolno Ci kłamać ile chcesz
> i (w zasadzie) nic Ci za to nie grozi.
>

Ale np.

2006.01.11 uchwała SN I KZP 49/05 Biul.SN 2006/1/14

Oskarżony, który składając wyjaśnienia w związku z toczącym się
przeciwko niemu postępowaniem karnym, fałszywie pomawia inną osobę o
współudział w tym przestępstwie w celu ukrycia tożsamości rzeczywistych
współuczestników tego przestępstwa, a nie w celu własnej obrony,
wykracza poza granice przysługującego mu prawa do obrony i może ponosić
odpowiedzialność karną z art. 234 k.k.

1995.04.25 postanow. SN II KO 6/95 Prok.i Pr. 1995/7-8/7

Fałszywe oskarżenie o popełnienie przestępstwa, jest przestępstwem
określonym w art. 248 k.k. Podmiotem tego przestępstwa może być każdy,
także współoskarżony, jeżeli fałszywie oskarża o udział w przestępstwie
innego oskarżonego (niewinnego). Niedopuszczalne byłoby bowiem uznanie,
że prawo do obrony obejmuje także obronę kosztem innej, niewinnej osoby.
Zatem okoliczność wskazująca na to, że podejrzani (współoskarżeni),
przed organami prowadzącymi postępowanie przygotowawcze a następnie
przed sądem, fałszywie oskarżali o popełnienie przestępstwa osobę
niewinną, stanowi podstawę do przeprowadzenia stosownego postępowania
karnego, w celu ustalenia, czy istotnie popełnione zostało przestępstwo
określone w art. 248 k.k.

2004.02.09 wyrok SN V KK 194/03 OSNKW 2004/4/42

Prawo do obrony, o którym stanowi art. 6 k.p.k., zapewniające
oskarżonemu (podejrzanemu) swobodę wypowiedzi co do zarzuconego mu czynu
zabronionego, chroniące zarazem przed poniesieniem odpowiedzialności
karnej z powodu ich treści, nie legalizuje innych zachowań oskarżonego o
znamionach czynu zabronionego, choćby zmierzały one do uniknięcia bądź
złagodzenia odpowiedzialności za czyn zarzucony.



--
@2007 Johnson
j...@p...com
"Ars iuris non habet osorem nisi ignorantem"