On 2018-05-02, Marcin Debowski <a...@I...zoho.com> wrote:

[...]

>> Nie byliby. Na coś takiego nie da się przygotować.
>
> Myślę, że trochę brakuje Ci danych do takich kategorycznych stwierdzeń.
> Chyba dość sporo osób potrzebuje sporo czasu aby się z pewnymi faktami
> oswoić. Tak jest w wielu sytuacjach gdzie ma miejsce uporczywe
> podtrzymywanie czyjegoś życia i to często przy pełnej świadomości
> umierającego.

Oni nadal się z tym muszą oswoić. Teraz przynajmniej mogą zacząć
żałobę i faktycznie zacząć się jak to nazwałeś "z tym faktem oswoić".

>>> Tego tez nie twierdziłem. Jesli podtrzymanie go przy życiu nie krzywdziło
>>> nikogo, a odłączenie wydawało się krzywdzić jego rodziców to po co na siłę
>>> odłączać?
>>
>> "Wydawało", a jest (moim zdaniem) wprost przeciwnie. Teraz rodzice mogą zająć
>> się swoim życiem, przeżyć żałobę, pogodzić się z faktem. Jaki sens ma
>> przeciąganie całej sytuacji? Medycznie sprawa była jasna.
>
> Patrzysz na to z perspektywy logiki faktów a nie empatii.

Absolutnie nie. Z pespektywy empatii to przedłużanie życia ponad
punkt w którym to było sensowne (czyli do wyczerpania się możliwości
uratowania go), to było przedłużanie agonii rodziców.

--
Wojciech Bańcer
w...@g...com