Drugi przykład emerytury wojskowe:
Tu sytuacja w przypadku emerytur 15-20 lat jest podobna finansowo do
emerytur policyjnych, różnica - emerytury wojskowe płacone są z budżetu MON
(też nie FUS ani ZUS).
Natomiast jest tu zjawisko znamienne dla działań polityków typu "po mnie
choćby potop".
Na początku lat 90-tych armia liczyła około 400.000 żołnierzy. W wyniku
poszukiwania kasy zredukowano ją do około 100.000 żołnierzy. Ale
oszczędności na kasie były o wiele mniejsze bo w wyniku tych redukcji
powstała armia emerytów wojskowych która aktualnie liczy około 160.000 osób
(w tym grupa z wysługą 15-20 lat to około 20.000 osób). Natomiast w służbie
czynnej mamy dwa razy więcej podoficerów i oficerów od szeregowców. Aby to
poprawić trzeba przyjąć do wojska około 30.000 zawodowych szeregowych (co
jest niemożliwe ze względu na brak kasy) i jednocześnie zwolnić do cywila
około 30.000 oficerów i podoficerów, co spowoduje wzrost armii emerytów
wojskowych do prawie 200.000 osób i oznacza razem z rodzinami około 1 mln
głosów wyborczych. Trzeba też uwzględnić że te aktualnie 160.000 emerytów
wojskowych to osoby które w olbrzymiej większości nie zwolniły się same lecz
zostali zredukowani.