W dniu 02.06.2014, 23:10, Liwiusz pisze:
> W dniu 2014-06-02 22:51, Daniel Pyra pisze:
>> W dniu 02.06.2014, 16:36, Liwiusz pisze:
>>>
>>> Jeśli będę wymyślał wierzytelności i żądał zapłaty, to:
>>> - nie wprowadzam w błąd, ponieważ każdy wie, że wierzytelności mi nie
>>> przysługują
>>
>> Co do zasady, to w tym przypadku nie masz racji - wysyłający fakturę
>
> Co do zasady to właśnie mam rację.
>
>> podejmuje działania, które mają uprawdopodobnić, że roszczenie jest
>> bezsporne, chociaż ma pełną świadomość, że jest wprost przeciwnie. Zatem
>> jak najbardziej wprowadza w błąd celem niekorzystnego rozporządzania
>> mieniem. Chyba, że umiesz inaczej wytłumaczyć, po co taka faktura może
>> zostać wysłana?
>
> A to już nie jest "co do zasady", tylko Twoje naciąganie faktów.
>
> Nie wiem, czy mowa jest tu o jakiejkolwiek fakturze.

W poście inicjującym wątek - owszem.

> Natomiast dla
> "dłużnika" faktura niczego nie uprawdopodabnia, ani nie wprowadza go w
> błąd. Sytuacja jest jasna - pomimo wystawionej faktury każdy dłużnik
> może bez trudu zorientować się, że nie jest niczego winien (albo jest,
> jeśli tak stanowiła umowa) - jest to zatem wyłącznie spór cywilny.
>
> FV ma na celu jedynie wywarcie presji na dłużniku, nadto skoro
> wierzyciel wierzy w istniejącą wierzytelność, naturalnym jest, że będzie
> dążył do wystawienia faktury.
>

Zauważę, że dodałeś istotny warunek - rzekomy wierzyciel powinien
"wierzyć" istnienie wierzytelności. Ale przecież, cytuję [Ciebie], może
łatwo się zorientować, czy wierzytelność istnieje czy nie, w zależności
od tego, jak stanowi umowa. Skoro więc jest świadomy, że wierzytelność
jest fikcyjna, a mimo tego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
podejmuje realne zabiegi, które mają skutkować wywołaniem u rzekomego
dłużnika mylnego wrażenia o określonym stanie rzeczy, to jego czyn z
całą pewnością spełnia przesłanki art. 286 KK. Nie mówię natomiast, że
to jest proste do udowodnienia.

Pozdr.!
(D)