Na wstepie: wielkie dzieki za wszystkie odpowiedzi w poprzednim temacie.

Korzystajac bezczelnie z Waszej cierpliwosci pozwole sobie podrzucic jeszcze
jeden - ostatni - przypadek. Tym razem z zycia, a nie z prasy, wziety.

Osoba, do ktorej mam zaufanie, niedawno przydzwonila mi w ciemie ponizszym
przykladem, podwazajac moja wiare w dzialanie wymiary sprawiedliwosci:

Dziewczynka, lat 11. Regularnie gwalcona przez ojca. Brak reakcji ze strony
matki. Sprawy nie da sie pchnac do prokuratury, bo matka, w kluczowych
momentach, nie pozwala corce zeznawac. Obie wczesniej skladaly zeznania. Nie
ma jasnosci przed kim: byc moze byl to wywiad psychologiczny. Grunt, ze
opowiadanie bylo notowane: wiedza o tym wszyscy. Dziecko ma powazne
zaburzenia pamieci: notuje sobie na kartkach, ze ma spakowac plecak do
szkoly!
Na mandali, rysowanej przez dziewczynke, wszystko widac jak na dloni!

Tyle wiem. A moje pytania brzmia:

- czy matka moze nie pozwolic corce zeznawac i sprawa "sie rypie"?
- Czy to nie leci/nie powinno leciec automatem: dziecko do pogotowia
opiekunczego, tatusia do aresztu. I mamusie tez jako, swego rodzaju,
wspolsprawczynie?

Jakos nie moge uwierzyc, ze nic - kompletnie nic- nie da sie zrobic!
Przeciez to sie sciga z urzedu!

Wiem: emocje. Ale chyba, kurna, moge sie czuc chwilowo usprawiedliwiony?

Pozdrawiam.
Palver.