Obliczanie nadgodzin: metoda PIP a MPiPS

Przeczytaj także: Limit nadgodzin - co do niego wliczać?

Łatwiejsza metoda PIP

Metoda PIP opiera się na założeniu, że pracą w nadgodzinach jest praca ponad obowiązujący wymiar czasu pracy. Jeśli np. w styczniu 2008 r. wymiar ten wynosi 176 godzin, każda godzina pracy ponad ten wymiar stanowi pracę nadliczbową z tytułu przekroczenia normy średniotygodniowej (40-godzinnej).

Tańsza metoda MPiPS

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej zakłada natomiast, że inaczej obliczamy wymiar czasu pracy, a inaczej przekroczenie normy średniotygodniowej. W niektórych miesiącach może się więc zdarzyć się, że chociaż pracownik wykonywał swoje zadania przez większą liczbę godzin, niż wynika to z wymiaru (np. w styczniu 2008 r. – 184 godzin, podczas gdy wymiar wynosi 176 godzin), nie dojdzie do pracy w godzinach nadliczbowych przekraczających normę tygodniową.

Przykład:

Pracownik zatrudniony w systemie podstawowym od poniedziałku do piątku w styczniu 2008 r. pracował dodatkowo przez 10 godzin w sobotę 5 stycznia, za co nie otrzymał innego dnia wolnego. Przepracował więc w sumie 186 godzin.

Wymiar czasu pracy w styczniu 2008 r. wynosi 176 godzin [4 x 40 godz. + 3 x 8 godz. (dni wystające 29, 30 i 31 stycznia) – 8 godz. (święto 1 stycznia)].

Zdaniem PIP pracownik ma więc 10 godzin nadliczbowych [186 godzin przepracowanych – 176 godzin (wymiar w styczniu)] z czego:

• 2 godziny stanowią przekroczenie dobowe (praca ponad 8-godz. normę dobową, czyli 9. i 10. godzina pracy w sobotę), rekompensowane wynagrodzeniem wraz z 50% dodatkiem,
• pozostałe 8 godzin stanowi przekroczenie średniotygodniowe, za które należy pracownikowi wypłacić wynagrodzenie wraz ze 100% dodatkiem.