Moja żona wyjechała w celach zarobkowych do Szwecji. Pozostaje tam od
prawie dwóch lat. Dwa miesiące temu, złożyła w polskim sądzie pozew o
rozwód ze mną bez orzekania winy. Na pierwszej rozprawie (bez
obecności powódki, która na niej się nie stawiła) zgłosiłem wniosek o
orzeczenie przez sąd rozwodu ze wskazaniem jej wyłącznej winy. Kolejna
rozprawa na której zamierzam przedstawić dowody winy powódki za rozpad
związku ma odbyć się w styczniu przyszłego roku. Tymczasem żona,
zdając sobie sprawę z tego, że polski sąd najprawdopodobniej orzeknie
rozwód z jej winy, złożyła kolejny pozew o rozwód, ale tym razem do
sądu w Szwecji informując mnie wcześniej, że znalazła "inny, prostszy
sposób na rozwód ze mną". Jaki to sposób, zrozumiałem po otrzymaniu
pisma z sądu w Szwecji, w którym jestem wzywany do odpowiedzi na
pytanie, czy zgadzam się na rozwód natychmiast, czy też z półrocznym
tzw. czasem na zastanowienie się? W piśmie zawarte jest też krótkie
zeznanie żony w którym zawarła kłamstwo odnośnie jakoby wcześniejszej
naszej separacji. Wiem, że wybiegu z pozwem do szwedzkiego sądu żona
użyła w celu uniknięcia orzeczenia o winie przez sąd w Polsce.
Czy jestem zobowiązany odpowiedzieć na pytanie tamtejszego sądu w
sytuacji, gdy w toku jest sprawa przed sądem w Polsce?
Czy muszę uznać ewentualny wyrok szwedzkiego sądu i czy będzie on dla
mnie wiążący?

Zależy mi na orzeczeniu winy żony za rozpad pożycia przez sąd w
Polsce. Jak do tego doprowadzić w opisanej sytuacji?

W Szwecji żona przebywa od prawie dwóch lat, ma tzw. stały pobyt i
legalną pracę.