>Niestety nie zgłosiłam tych kradzieży na policję ponieważ brakuje mi
odwagi.Wszystko zgłaszałam kuratorowi.

Może być z tym trochę problemów, ale myślę, iż dobrze byłoby jednak chociaż
w formie pisemnej opisać (pismo do akt sprawy, gdzie prowadzony jest nadzór)
co się zdarzyło w rodzinie w ostatnim okresie - kradzieże, narkotyki,
ucieczka z domu, brak wpływu opiekunów na postępowanie syna.

> My nie chcemy zaszkodzić naszemu synowi tylko mu pomóc wyplątać się z tego
wszystkiego.Niestety trwa to już 4 lata a on brnie coraz dalej.

Pewnie niepowiadomienie policji o kradzieżach niektórzy mogliby ocenić jako
szkodzenie synowi - bierność wobec przestępstwa może upewniać sprawcę w jego
bezkarności.

> Najlepszym sposobem byłoby umieszczenie go w jakiejś placówce
wychowawczej,żeby odizolować go od obecnego towarzystwa.Martwimy się ,żeby
nie wylądował w poprawczaku.

I tak rodzaj placówki, w której umieszczałby sąd zależy w dużej mierze od
diagnozy Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego - biegli oceniają
stopień demoralizacji, wskazują optymalny środek wychowawczy lub poprawczy.

> Napewno zażywa narkotyki.

W czasie badań w RODK być może będzie także konsultacja psychiatryczna,
która określi czy syn jest uzależniony. Nie jest to co prawda dowód
wystarczający do umieszczenia syna w zakładzie leczniczym (leczenie
uzależnienia), ale może być wskazówką do wszczęcia takiego postępowania.

> Dzwoniłam do kuratora i umówił się ze mną na poniedziałek. Jesteśmy
bezradni.

Napisanie tego w piśmie - jesteście bezradni, wyczerpaliście wszelkie
sposoby udzielenia pomocy, obawiacie się także o zachowanie, zdrowie
pozostałych dzieci będą bardzo pomocne w podejmowaniu decyzji o zastosowaniu
przez sąd środka izoalcyjnego.
Podkreślę tylko, że pismo powinniście złożyć raczej w poniedziałek, może być
ono adresowane do sądu lub do kuratora - ale złożone w biurze podawczym sądu
a nie wręczone kuratorowi do rąk własnych. W piśmie opiszcze po prostu swoją
bezradność i strach o przyszłość syna, jego zdrowie, zachowanie.

> Chciałam jeszcze zaznaczyć,że nie jesteśmy rodziną patologiczną,oboje
pracujemy i mamy jeszcze 2 synów- 12 latka i 5 miesięcznego.

Dlatego właśnie, jak najbardziej, powinniście starać się pomagać synowi -
dostępnymi dla siebie środkami.
Nie wiem dlaczego kurator nie reaguje na to co mówicie, może po prostu nie
widząc zgłoszeń na policji przyjmuje, że takich zdarzeń nie ma (niesłusznie
zresztą :-( ). Myślę, że rozmowa w poniedziałek powinna zmierzać w kierunku
pomocy synowi - a taką pomocą w jego obecnych uwarunkowaniach
śrdodowiskowych i postępującą demoralizacją (rozumiem, że wcześniej nie brał
narkotyków, nie kradł, nie uciekał z domu) będzie rozmowa o umieszczeniu w
placówce.
Jest tylko jedno ale...
Nie piszesz ile lat ma syn - jeśli ukończył 17 lat to faktycznie może
pojawić się duży problem w zmianie obecnie stosowanego środka...