Andrzej Lawa wrote:

> No, ale to akademicka dyskusja, bo broni nie mam (pomijając kwestię
> zezwolenia, to dość kosztowna impreza ;) ) - na szczęście póki co w tych
> sporadycznych przypadkach rzucenia się na mnie lub na kota psa, pieprz w
> spraju jako-tako zadziałał.
Na mnie kiedyś rzuciły się aż 2 psy.
Sytuacja wyglądała tak: Późny wieczór, skrzypiący mróz, osiedle na
odludziu. W ramach "zaczekania chwilę w samochodzie" oddaliłam się odeń
o jakieś 50 m., żeby w spokoju poćwiczyć tai-chi. Było super. Aż tu
nagle biegną w moją stronę, ujadając złowieszczo 2 psy. Biegną,
rozpędzają się. Ja oceniam sytuację. Moją jedyną bronią jest...
samochód. Tzn. był. 50 m. dalej. I tak nie dobiegnę, bo właśnie z jego
strony nadbiegają psy. Coraz szybciej i ujadając coraz mocniej.
I wtedy zrobiłam jedyną racjonalną rzecz.
Nachyliłam się i zaczęłam je nawoływać.
Zupełnie, jakby to psy, które znam i lubię biegły do mnie merdając ogonkami.
Zaczęły hamować, nieco zdziwione i już po chwili leżały brzuszkami do
góry prosząc o więcej głaskania.
Czasem nie ma to jak stara, dobra... empatia :)
Pozdrawiam,
--
MArta
m...@N...pl
Odpowiadając usuń NOSPAM z adresu