Tak się zastanawiam i zaczynam się skłaniać ku tezie, że może i faktycznie
art. 409 powinien mieć zastosowanie. Znalazłem takie orzeczenie sądu,
które moim zdaniem by pasowało, choć wydane na innych ustawach:

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 11 września 1996 r. III AUr
105/96 [OSA 1997/7-8 poz. 21 str. 74]

W prawie ubezpieczeń społecznych pojęcie nienależnego świadczenia
definiowane jest w art. 106 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o
zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. 1982 r. Nr 40
poz. 267 z późn. zm.) z punktu widzenia osoby, która je pobrała
stawiając - dla ustalenia obowiązku zwrotu po jej stronie - wymóg
świadomości i premedytacji w pobraniu świadczenia nienależnego. Obowiązek
zwrotu obciąża zatem tego - i tylko tego - kto przyjął świadczenie w złej
wierze wiedząc, że mu się nie należy.

Z uzasadnienia: Świadczenie (ZUS - mój przypis) nienależne jest formą
bezpodstawnego wzbogacenia. Dochodzi do niego wtedy, gdy ten, kto je
spełnił, działał pod wpływem błędu co do należności świadczenia; w
szczególności w takiej sytuacji, w której nie był zobowiązany względem
osoby, której świadczył; gdy podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony
jego cel nie został osiągnięty, albo też gdy czynność prawna zobowiązująca
doświadczenia była nieważna (art. 409 kc).