Po prostu proponuję rozłożyć koszt utrzymania telewizji na ilość podatników
po równo. Wychodzę z założenia, że każdy z nas korzysta z tego dobra po
równo. Być może jest to błędne założenie, ale zawsze jakieś. Uczynienie
założenia, że podatek ten zależy od ilości telewizorów jest też pewnym
założeniem niekoniecznie prawdziwym i nie wydaje mi się wcale słuszniejsze w
założeniach. Ktoś nie ma telewizora i chodzi do sąsiada - w tym wypadku
ogląda telewizję nie płacąc. Z drugiej strony, jak ktoś ma dwa domy, to
powinien płacić dwa razy, choć wiadomo, że w dwóch domach na raz nie
mieszka, więc ogląda albo tu, albo tam. Z opłaty zwolnione są osoby
korzystające z przenośnych telewizorów, a więc jak ma telewizor z
możliwością zasilania bateryjnego.

Przyjęcie zasady, że płaci ten podatek każda osoba osobno ma za zadanie
ułatwienie jego ściągnięcia. Po prostu jest to bardziej czytelne, niż
uzależnienie tego od istnienia telewizora pod konkretnym adresem, czego w
zasadzie udowodnić się nie da. I tylko z tego powodu jestem zwolennikiem tej
zasady. Ale można to rozwiązać również w inny sposób. Przyjąć zasadę
finansowania telewizji z budżetu państwa i o stosowną kwotę zmniejszyć kwotę
wolną od podatku albo podnieść sam podatek. Z tym, że to wyjdzie mniej
więcej na jedno.