Użytkownik <b...@p...onet.pl>
>> Przepraszam, ale nie przypominam sobie, że gdzieś w ustawach stoi, że
trzeba
> mieć zaświadczenie od pracodawcy - możesz poinformować gdzie? Ja to zawsze
> rozumiałem na zasadzie "ryczałtu".

dekret Rady Ministrów z 1950.10.26 Dz.U.50.49.445 w sprawie należności
świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym:

Art. 2. 1. Świadkowi na jego żądanie może być przyznane odszkodowanie za
zarobek utracony z powodu stawiennictwa na wezwanie sądu.
2. Wynagrodzenie za utracony zarobek przyznaje się świadkowi w wysokości
udowodnionej przeciętnego jego dziennego zarobku, jednak nie wyżej niż 30 zł
dziennie.

oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 1990.07.04 Dz.U.90.48.284 o
Wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym.

§ 1. (1) 1. Górną granicę należności za utracony dzienny zarobek, o którym
mowa w art. 2 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach
świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, którą sąd może przyznać,
ustala się w wysokości 4,6% kwoty bazowej dla osób, o których mowa w art. 5
pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w
państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 110,
poz. 1255 i z 2000 r. Nr 19, poz. 239), której wysokość, ustaloną według
odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa, z zastrzeżeniem ust.2.
2. W przypadku gdy ogłoszenie ustawy budżetowej nastąpi po dniu 1 stycznia
roku, którego dotyczy ustawa budżetowa, podstawę obliczenia należności za
okres od 1 stycznia do dnia ogłoszenia ustawy budżetowej stanowi kwota
bazowa w wysokości obowiązującej w grudniu roku poprzedniego.