W dniu 2013-08-29 08:46, Przemysław Adam Śmiejek pisze:
> W dniu 28.08.2013 21:54, m...@g...com pisze:
>> Niby trafna analogia, ale nie do końca, bo ja jestem w stanie łatwo
>> dowieść, że w opisanej sytuacji nie dałbym rady uratować obu osób.
>
> Oni też. Zapotrzebowanie jest większe niż podaż. Jest za mało medyków,
> za mało sprzętu, za mało pieniędzy na działania.

Tak naprawdę brakuje tylko tego ostatniego.


>> Mi chodzi o sytuację, gdy nie są wyczerpane wszystkie możliwe środki w
>> tym kraju na ratowanie człowieka.
>
> Ale są wyczerpane.

Są wyczerpane pieniądze. Ile razy się zdarzy, ze kogoś można leczyć, ale
procedura nie przewiduje na przykład zastosowania określonego leku. W
sumie nie ma w tym nic dziwnego, każdy podejmujący decyzję o leczeniu ma
takie dylematy - czy sprzedać dom i pożyć rok dłużej, czy umrzeć
wcześniej, a dom zostawić dzieciom. Tylko takie decyzje powinien
podejmować sam zainteresowany, a nie Minister Choroby.


> Zadaniem wspólnoty zwanej Państwo nie jest jedynie leczenie. To złożony

Wykreśliłbym słowo "jedynie" i się zgadzam w 100%.


> mechanizm także działań edukacyjnych, gospodarczych itp. dla dobra całej
> wspólnoty. Upadek gospodarczy może być dla wspólnoty dużo większą
> tragedią niż śmierć jednego obywatela, bo po upadku gospodarczym umrze
> ich o wiele więcej. Nawet jeśli nie z głodu, to choćby dlatego, że po
> upadku gospodarczym środków na leczenie będzie ~0.

Gospodarka bez państwa na pewno nie upadnie.


--
Liwiusz