Dziekuję bardzo za wszsytkie porady... bardzo mi one pomogly..
w podjęciu jakichkolwiek decyzji... Sprawa jest troszke bardziej
skomplikowana niz sie to wydaje i mialabym znacznie wiecej pytan odnosnie
tej sytuacji, ale nie chcialabym nikogo zanudzac... zreszta pierwsza sprawa
rozwodowa jest dzisja i... zobaczymy co z tego wyniknie (mam nadzieje ze
jemu to da duzo do myslenie - o ile alkohol nie wyjadl mu reszty szarych
komorek...)...
Takze jestem tego zdania, ze najpierw on powinien zrozumiec swoja chorobe, a
dopiero potem moze rodzina mu zaczac pomagac... Najgorsze jest to ze Ona
wcale nie jest bez winy - i nie wiem czy nie przesadze gdy powiem, ze w
pewnym stopniu przyczynila siedo rozwoju chorby (moze za mocno powiedzianje,
ale na pewno nie pomagala mu przy probach wyjscia z nalogu... a wiem z
doswiadczenia ze to bardzo wazne...)...
Jezeli moge sie wypowiedziec jako zuelny laik w sprawach psychologii i
prawa: dziecko z rodziny patologixcznej, jaka wlasnie jest wyzej wspomniana
rodzina, mim skromnym zdanie, nie owinno sie nawet zorientowac ze cos sie
dzieje zle. A ona, matka, postnowila ze nie pozwoli sie dziecku dodatkowo
spotykac z ojcem, dziadkami ze stronmy ojca (zaznaczam ze wszyscy mieszkaja,
jej matka do ktorej sie wporwadzila po wyprowadzeniu od meza i jego rodzice
, w jednej miejscowosci - ba! nawet w tym samym bloku)... Doprowadzila do
tego ze ktoregos dnia dziecko ucielko do dziadkow ze strony Jego, a gdy
tamta babacia po nia przyszla - dziecko jej powiedzialo ze i tak
ucieknie...) Osobiscie baardzo nie pochwalam postawy matki...
Z drugiej strony n jej miescu po wyczerpaniu wszystkich mozliwosci pomocy
dla meza, ktore w rezultanie by nie pomogly, chyba takze bym odeszla od
alkohlika...

Dziekuje za rady...
Iza