Art. 102 KPC jest wyjątkiem, tyle że tutaj jest nagminnie stosowany,
ponieważ sądy kierują się zasadą dobra dziecka, które musi mieć ojca, a
żądanie od kobiet zwrotu kosztów pozwanego mężczyzny w przypadku
"nietrafienia" spowodowałoby, że mogłaby bać się pozwać kolejnego i
dziecko zostałoby bez ojca.
A wystarczyłoby stosować ten artykuł zgodnie z duchem cytowanego
orzeczenia.
Popatrzmy na dwie sytuacje.
1.
Kobieta regularnie współżyje ze stałym partnerem, który pewnego dnia
mówi jej ni stąd ni zowąd "Ciao bambina." i odchodzi. Zaskoczona i
zrozpaczona w ciągu następnych kilku dni ma "przygodę". Zachodzi w ciążę
i pozywa byłego stałego partnera. Okazuje się, że to nie jego dziecko.
Po raz kolejny pozywa tego od "przygody" i ten przegrywa.
2.
Kobieta poznaje przez Internet faceta. Szybko idzie z nim do łóżka, a po
tygodniu oznajmia, że jest w ciąży. 185 dni od stosunku rodzi się
dziecko - noworodek donoszony bez jakichkolwiek cech wcześniactwa.
Pozywa tego faceta, bo on nie chce uznać dziecka, a w toku procesu
proponuje mu ugodę - uznanie dziecka, bo "badania DNA są drogie i po co
ma płacić, skoro to jego dziecko". Facet nie ulega jednak i... wygrywa.

W sprawie nr 1 zastosowanie Art. 102 KPC jest ze wszechmiar zasadne
(także w myśl cytowanego orzeczenia), bo kobieta miała pełne podstawy
podejrzewać tego byłego stałego, a gdyby zapłaciła jego koszty, to być
może bałaby się pozwać tego od "przygody".
W sprawie nr 2 widać od razu, że to próba znalezienia "jelenia" przez
kobietę będącą już w ciąży - np. 185 dni to 6 mies., a wtedy noworodek
musi mieć cechy wcześniactwa. A zatem sąd nie powinien nawet myśleć o
art. 102, jednakże w praktyce jest inaczej. :-(
--
Politycznie niepoprawny Artur Drzewiecki.
W Polsce wszyscy znają się na prawie, medycynie i informatyce.

Usuń "nie.", "cierpie.", "spamu." i ".qvx" z mego adresu w nagłówku.