Re to: GT [Wed, 5 Oct 2005 15:09:09 +0200]:


> OK, jak stosować prawo by walczyć we właściwy sposób?

Pytanie źle zadane. Nie JAK tylko KIEDY.

> Czuję się akceptowany. Akceptujecie mnie na grupie.

Mniej więcej tak samo jak wrzoda na tyłku. Znaczy wiadomo
że on tam i tak jest i zostanie, więc mówi się trudno.

>> Nie rozumiesz, że każde takie stereotypowe określenie posiada
>> dwie warstwy?
> Rozumiem.

To czemu uparcie nie wyciągasz z tego żadnych wniosków?
Twoja choroba zaburza zdolność kojarzenia faktów, upośledza
umiejętność wyciągania wniosków, czy jak?

> Jak to nikt?

Normalnie nikt.

> Ja traktuję poważnie tę pierwszą warstwę, bo samemu zdarzyło
> mi się bycie w kaftanie.

I leciałeś w nim z roziskrzonym wzrokiem prosto na jakiś
samochód na drodze? :P Nie pieprz, powtarzam.

> I nie uważam, by była to sytuacja, z której można żartować.

Umiejętność śmiania się z samych siebie to cecha, która ja
osobiście bardzo cenię u ludzi. Ty jej po prostu nie masz.
Samo w sobie nie jest to złe, nie ma obowiązku, ale dla mnie
jest to jednak potężna wada.

> O, pani psychiatra się odzywa - zdiagnozowała przypadki!

Gdzie Ty tam jakąś diagnozę widziałeś?... Okulista też Ci się
chyba przyda...

> ale czyżbym ja był jedynym pieniaczem na świecie, czepiającym
> się każdej pierduły, przewrażliwionym, irytującym i patrzącym
> tylko jak tu komuś dokopać?

Nie, ale Ty akurat rozciągasz te cechy na całą grupę osób
chorych psychicznie, właśnie poprzez podkreślanie że wynikają
z Twojej choroby.

> Im niespecjalnie już można zaszkodzić, można tylko pomóc.

No to rób tak dalej. Podziękują Ci zapewne jak nikt nie będzie
chciał ich zatrudniać i wszyscy będą omijać ich na wszelki
wypadek szerokim łukiem.

> A spotkałaś wcześniej jakiegoś człowieka z psychiatryczną
> przeszłością?

Tak, we własnej rodzinie. Ale on jest tylko chory, nie jest
natomiast idiotą.

> Historia z pracodawcą, którą opisałem sprawia, że praktycznie
> nie jestem w stanie normalnie pracować.

Nie, to Ty sprawiasz, że nie jesteś w stanie normalnie nie
tylko pracować, ale też funkcjonować w społeczeństwie. Na
własne życzenie.


Kira