Zasada, iż za spełnienie należności uznaje się postawienie jej do dyspozycji
wierzyciela jest zasadą ogólną wynikającą z KC. Stosujemy ją w przypadku
sporu pomiędzy dłużnikiem, a wierzycielem. Jednakże sprawa ta może być
rozstrzygnięta jeszcze w dwojaki sposób :
1) Umową pomiędzy stronami lub rozwiązaniem podjętym przez wierzyciela, a
korzystnym dla dłużnika (np TPSA, ZE, gazownie itp).Musi to być jednakże
wyraźnie stwierdzone. Inaczej : co obchodzi wierzyciela ile czasu szedł
posłaniec z pieniędzmi ? Chyba, że wyraźnie zgodził się z kaprysami owego
posłańca ( że idąc do wierzyciela spędził 2 dni w agencji towarzyskiej).
2) Aktem prawnym rangi ustawy lub rozporządzenia. Przykładem są tutaj
wierzytelności podatkowe, gdzie za spełnienie należności uznaje się
obciążenie rachunku wierzyciela . Podobnie uregulowana jest sprawa
należności dla ZUS (składki ubezpieczeniowe).
Obecnie problemy związane z przekazywaniem należności pomiędzy bankami
wydają się być marginalne, wobec powszechnego stosowania systemów elixir i
sibir. Jedynie w przypadku zleceń wystawianych np w piątki po południu -
mogą być problemy (sesje zwykle są 3 razy dziennie). Co innego poczta. Ta
rządzi się swoimi prawami i pieniążki może nieść wierzycielowi kilka dni.
AR