Ustawa odmiennie reguluje sposób ustalania i pobierania podatku od
nieruchomości . Tryb postępowania we wszystkich sprawach reguluje ustawa z
29.08.1997 r. Dz.U.nr 137,poz.926 z późn.zm .
Materialnoprawną podstawą ustalenia i wymiaru podatku jest ustawa z
dn.12.01.1991r. Dz.U.nr 9,poz.31 z późn.zm.
Podatek od osób fizycznych ustalony jest w drodze decyzji adm.przez organ
właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości itd. Niedopełnie tych
zobowiązań podlega sankcjom ustawa 10.09.1999r.Kodeks karny skarbowy Dz.U.nr
83,poz.930 z późn. zm.

Z orzecznictwa NSA:

Niewywiązanie się podatnika z obowiązku informowania organu podatkowego o
wszelkich zmianach mających wpływ na wysokość podatku od nieruchomości, jak
również odmowa wypełnienia i podpisu nowego formularza wykazu nieruchomości,
upoważnia organ podatkowy do dokonania wymiaru tego podatku na podstawie
danych wynikających z wcześniej złożonego wykazu, chociażby dane te nie
odpowiadały już rzeczywistości - wyrok NSA z 23 lutego 1993 r. (SA/Lu
100/92, POP 1994, nr 6).

Natępny tzw. problem to gdy :
Gdy podatnikami od nieruchomości są osoby prawne i jednostki organizacyjne
nie mające osobowości prawnej .
>jest to tzw. samoopodatkowanie, które polega na uiszczaniu podatku w
zadeklarowanej wysokości a nie tak jak w przypadku osób fizycznych ,decyzja
administracyjna.
tu ma zastosowanie art.21par.2 Ordynacji podatkowej .
Z orzecznictwa NSA:

Potwierdzenie nieprawidłowości w deklarowanych i wpłacanych kwotach podatku
od nieruchomości, co do zasady powoduje konieczność wydania przez organ
podatkowy decyzji w trybie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o
zobowiązaniach podatkowych (Dz.U. nr 198, poz. 486 z późn. zm.) - obecnie
jest to art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej; wyrok NSA z 20 czerwca 1992 r.
(SA/GD 1266/92, niepublikowany).