Użytkownik <m...@o...pl> napisał

> Adwokaci nie każą nam iść do gazety, lub innego śroka przekazu. Mówią że
to
> pogorszy sytuację

Nie wiem, co w zasadzie można tu jeszcze pogorszyć, ale ja nie o tym. Idzie
mi o szczególny stosunek zaufania, jaki nawiązuje się między reprezentowanym
a jego pełnomocnikiem procesowym. W praktyce sprowadza się to do zalożenia:
wybieram danego adwokata, bo mu ufam i kierując się jego wskazaniami
postępuję w sprawie.
Tyle że to teoria. Sądy (a zaczyna się to już nawet na najniższym szczeblu)
egzystują w niepodważalnym przekonaniu o swej nieomylności. Efektem tego
(oraz paru innych jeszcze czynników, o których nie miejsce tu wspominać)
jest alergiczne reagowanie na pojawienie sie w procesie kogokolwiek spoza
stron procesowych - np. prasy. Skutkiem jest jednak nieco staranniejsze
postępowanie (bo taki pismak może przecież obsmarować, a z prasą to nawet
sąd nie wygra). Nie jest to wprawdzie środek, przewidziany w k.p.k., jednak
obecny w rzeczywistości.
Adwokat, funkcjonujący w danym układzie (i nie mam bynajmniej na myśli
jakichkolwiek korupcyjnych powiązań, a czysto międzyludzkie), wie, że skoro
jego klient sprowadzi na salę rozpraw prasę, to sąd na niego właśnie (tzn.
tego adwokata) będzie patrzył krzywo w jego następnych sprawach (ot, nie
zasądzi kosztów w żądanej wysokości, terminy będą wyznaczane w sposób
nieżyczliwy etc.). W związku z tym niemal na pewno nie doradzi klientowi
budzenia zainteresowania mediów sprawą. Nieetyczne? - nie mnie to oceniać.
Brutalne - na pewno. Ale na rzeczywistość nie można się obrażać, ale trzeba
ją odpowiednio analizować.
Nie moją jest rzeczą doradzać w tej sprawie (prawo karne to nie moja branża,
poza tym adwokaci lepiej znają zarówno sprawę, jak i miejscowy sąd), gdybym
jednak sam stanął w analogicznej sytuacji, starałbym się ze wszystkich sił,
by o sprawie pisano jak najwięcej. Może obserwator z jakiejś organizacji
społecznej?
Pozdrawiam,
T.Ś.