On Wed, 27 Feb 2013, Przemysław Adam Śmiejek wrote:

> W dniu 27.02.2013 10:36, Robert Tomasik pisze:
>>
>> A mogę ja? Właściciel roweru skradzionego, roweru już nie ma. Właściciel
>> dokumentacji ma' ją nadal.
>
> I co z tego? Powiedzmy, że przeleciałeś prostytutkę, a następnie oddaliłeś
> się bez płacenia. Ona dalej jest tak samo kompletna jak przed (zakładam brak
> specyficznych perwersji).

No i to też nie jest kradzież.
Ba, chyba nawet "wyłudzenie usługi" trudno wykazać (bo szalbierstwo
dotyczy wyłącznie innej klasy świadczeń, w których co do zasady
masowość wyklucza dokładną weryfikację płatników, a już nie "osobiście
rozpoznanych"), pozostaje rozważanie czy w rachubę wchodzi aż oszustwo
albo przeciwnie, wręcz nic karalnego - a tylko "należność cywilnoprawna".

> I teraz opowiadanie, że jak biedny pryszczers

Ale argumentacja Roberta NIE ODNOSI się do faktu słuszności
lub niesłuszności danego czynu lub wniesienia zapłaty bądź niewniesienia.
Akcentował jedynie to, że NIE MOŻNA ich porównywać.
I *nie można*!
(szkoda że starożytnych Rzymian nie można spytać o zdanie :P)

Ba, od zawsze przychylam się do opinii, że ci którzy tak robią,
w sumie bardzo skutecznie bronią łąmiących prawa majątkowe.
Tak, Ty też.
Dlaczego? - ano dlatego, że logika "a każdy pijak to złodziej"
wprost prowadzi do ośmieszenia owego porównania.
Chyba że to właśnie chcesz osiągnąć.

> uważam za chybione.

Ja (tak jak literalnie pisał Robert) również uważam za chybione
porównywanie naruszenia praw majątkowych do kradzieży.
To tak jakby chcieć porównywać rozbój z przemytem.
W końcu "tu i tu chodzi o pieniądze" (i na tym tożsamość się kończy).

pzdr, Gotfryd