On Tue, 07 Feb 2017 16:41:50 +0100, Robert Tomasik wrote:

> W numerze rachunku bankowego są dwie liczby kontrolne. Jedna jest cyfrą
> kontrolną dla numeru banku, czyli dla cyfr występujących na pozycjach
> 3~9. Pochodzi ona z dawnych czasów, gdy nie było określonego standardu
> numeracji i numer rachunku mógł mieć różną długość. Druga jest liczbą
> dla całego numeru, czyli cyfr na pozycjach 3~26. Teoretycznie system
> daje zatem możliwość zakodowania 10^16 numerów rachunków dla 10^7
> różnych banków. W praktyce tego oczywiście jest mniej, bo cyfry 3~6
> określają zasadniczo bank, a przecież mało jest takich, które mają 1000
> możliwych do zakodowania pozostałymi trzema cyframi oddziałów. Niektóre
> banki zresztą kodują rachunki bez uwzględniania oddziałów - wszystkie są
> na centralę kodowane, albo na jakiś oddział rozliczeniowy.
>
> Również mniej jest kombinacji numerów rachunków, bo jak pisałem niektóre
> banki kodują na tej udostępnionej sobie część jakieś informacje.
> Przykładowo wiadomo, że jak rachunek ma numer 0000 42... to ROR. Ale
> ogólnych reguł nie ma. Niektóre banki pozwalają użytkownikom tworzenie
> subkont, więc początek tych rachunków jest wspólny, a różnią się
> końcówkami.
>
> Tak, czy siak z tak ułożonych numerków na pozycjach 3~26 tworzony jest
> ostateczny numer rachunku. Ponieważ liczba kontrolna (poz. 1~2) jest
> obliczana takim dość zawiłym algorytmem, to możemy bez większej pomyłki
> założyć, że każdy wynik z przedziału 00~99 jest jednakowo prawdopodobny.
> Liczba kontrolna ma być zabezpieczeniem przed przypadkową pomyłką i ktoś
> uznał, że ów 1% możliwości przepuszczenia błędnie wpisanego numeru jest
> wystarczającym zabezpieczeniem.

Do tego opisu można dodać ciekawostkę. W inteligo numer każdego rachunku
zaczyna się od "50 10205558" i funkcję sumy kontrolnej pełnią tam dwie
ostatnie cyfry IBAN.