W dniu 18.06.2025 o 23:06, Jacek pisze:
>>
>> A widziałeś kiedyś umundurowanego Żyda w gecie?
> A widziałeś kiedyś nazistę który nie deklarował że trzeba wymordować Żydów?

Nawet wśród wysoko postawionych kilku by się znalazło. Choć akceptowali
antysemityzm jako integralną część ideologii państwowej - wyrażały
wątpliwości co do konieczności fizycznej eksterminacji Żydów. Zazwyczaj
jednak ich zastrzeżenia nie wynikały z powodów moralnych, lecz z
kalkulacji politycznych, gospodarczych lub praktycznych.

Hjalmar Schacht, były minister gospodarki Rzeszy i prezes Reichsbanku,
choć sam był antysemitą i popierał eliminację Żydów z życia
gospodarczego Niemiec, sprzeciwiał się masowym mordom oraz brutalnym
formom prześladowań. Uważał, że ,,kwestię żydowską" należy rozwiązać
poprzez emigrację i segregację, nie zaś przez fizyczną zagładę. Schacht
był później aresztowany pod zarzutem powiązań z zamachem na Hitlera z
lipca 1944 roku. Podobne wątpliwości przejawiał Hans Frank, generalny
gubernator okupowanej Polski. We wczesnym okresie rządów Frank
postulował jedynie izolację i wykorzystywanie Żydów jako siły roboczej,
nie zaś ich fizyczne wyniszczenie. W prowadzonych przez siebie
dziennikach zapisywał wahania co do skali planowanych zbrodni, choć z
czasem stał się bezpośrednio zaangażowany w realizację Holokaustu.

Werner Best, wysoki funkcjonariusz SS oraz administrator okupowanej
Danii, opóźniał wykonanie rozkazów deportacji Żydów i de facto umożliwił
wielu z nich ucieczkę do neutralnej Szwecji. Nie kwestionował idei
,,oczyszczenia Europy z Żydów", lecz podważał sensowność mordowania
dobrze zintegrowanej społeczności żydowskiej w Danii, obawiając się
politycznych i gospodarczych konsekwencji takich działań. Wątpliwości co
do skuteczności i sensowności masowej eksterminacji wyrażał także
Friedrich-Wilhelm Krüger, wyższy dowódca SS i policji w Generalnym
Gubernatorstwie. W raportach wskazywał, że całkowite wymordowanie
ludności żydowskiej może być trudne z przyczyn praktycznych, sugerując
rozważenie alternatywnych rozwiązań, takich jak przesiedlenia. Nie
sprzeciwiał się jednak zasadniczo planowi ,,ostatecznego rozwiązania".

Wreszcie Albert Speer, minister uzbrojenia Rzeszy, w powojennych
wspomnieniach deklarował, że nic nie wiedział o Holokauście i że, gdyby
miał świadomość zbrodni, byłby im przeciwny. Współczesne badania
historyczne (m.in. Gitta Sereny, Adam Tooze) podważają te zapewnienia,
wskazując, że Speer najprawdopodobniej wiedział o zbrodniach i świadomie
unikał tego tematu dla własnej politycznej wygody.

Sądzę, że wśród pozostałych niżej postawionych mogła być masa takich
osób. No i wiedza o mordowaniu Żydów nie była powszechna.
--
(~) Robert Tomasik