Pierwsza sprawa była tragiczna. Byłam w dole psychicznym i wcale nie
pasowało mi iść w tym momencie do sądu. Wiedziałam, że zrobię z siebie
idiotkę i zrobiłam.
Płakałam zanim weszłam na rozprawę, płakałam w czasie rozprawy...i po niej.
Mąż był z adwokatem a ja wtedy jeszcze go nie miałam. Sędzia był wyjątkowo
łaskawy dla mnie, bo powiedział abym to wszystko w domu sobie spokojnie
napisała i przyniosła do sądu. Było mi tak wstyd, bo zazwyczaj jestem
człowiekiem opnowanym...a to był mój kiepski okres. Wystarczyło, że ktoś
lekko podniósł na mnie głos i już płakałam. Teraz jest inaczej... czuję się
lepiej...ale wtedy... płakałam nie tylko ze strachu...ale i z tego, że
zdawałam sobie sprawę, że wyglądam beznadziejnie. Rycząca baba w sądzie, nie
umiejąca nawet o siebie zawalczyć. Nie byłam wtedy wogóle przygotowana do
sprawy...bałam się tego tak bardzo, że cała się trzęsłam....Siedziałam
skulona - tak jakby ktoś na mnie wyrok wydawał.... W sumie nie wiem czego
miałabym się bać... Ale wtedy kazde spotkanie z mężem tak wyglądało... On
się darł na mnie a ja płakałam. Teraz, kiedy mnie wywalił i nie siedze w
firmie - on nie ma dostępu do mnie. Kiedy spotykamy się przy przekazaniu
dzieci zawsze jeste ze mną ktoś dodatkowo. Jestem za słaba aby odpierać jego
wulgaryzmy, ponieżenia i kłamstwa... Jedyna co mi przychodzi wtedy to
mówienia: mam inne zdanie na ten temat...i to wszystko...
Powoli, powoli...jakoś to pójdzie...
A sędzia (przynajmniej mój) - była raczej miły, spokojny....Pytał się męża
jaki jest powód, że nie chce ze mną być: (niedopasowanie charakterów)...mnie
sie pytał dlaczego....mówiłam o tym, że zdradzał mnie, że bił mnie i dzieci,
że krzyczał, znęcał się....że odszedł z inna kobietą....ale, że ja się nie
zgadzam na rozwód...... Oni się nawet mnie nie pytali dlaczego się nie
zgadzam....
Zamkneli szybko sprawę i po ptakach....

Ta rozprawa to będzie dopiero...świadkowie....
Ja się nie bałam prawdy...ja sie bałam czegoś innego...
I może to jest dziwne...
...ale kiedy zaczyna się już sprawa rozwodowa to człowiek uzmysławia sobie,
że to jest początek końca tego małżeństwa... I choć mąż był dla mnie
niedobry...płakałam...że kończy się nasza rodzina...i że poniosłam w życiu
porażkę... Nie udało mi się to o czym marzyłam...
I choć łzy same napływają mi do oczu...wiem, że jakoś muszę stanąć tam -
przed sędziom i powiedzieć mu prawdę o tym wszystkim. Bo oprócz rodziny -
pozostał mi tylko on....
Mam nadzieję, że oceni nas sprawiedliwie...
... choć jak mi to ktoś powiedział, że nie można liczyć na
sprawiedliwość....
Jeśli nie można... to w co wierzyć....jaki jest sens bycia dobry,.....

Ja będę wierzyła...i mam nadzieję, że mi sie uda.

Dziekuję Wam za słowa otuchy. Dziękuję za porady.... Czeka mnie wiele walki
i zapewne leczenia ran...

Pozdrowienia
Karolina