Andrzej Lawa wrote:

> Massai pisze:
>
> > Motywacja ekonomiczna nie tworzy takich warunków. Można
> > dyskutować
>
> Wiesz, ludzie mają różne podejście do kwestii tzw. honoru. Ja mam
> nieco bardziej pragmatyczne, ale jestem w stanie - w odróżnieniu od
> ciebie - zrozumieć motywację kogoś wychowanego tak, że honor jest
> dla niego praktycznie na równi z życiem.

Moim zdaniem nie ma nic honorowego w ucieczce w śmierć.
Nakradł? Niech odpracuje, i odda. Będzie bardziej honorowo.

Powtarzam - są sytuacje gdy honor nakazuje narazić zycie (np.
ratując kogoś, czy oddając życie na polu walki), ale nie nalezy do
nich sytuacja ekonomiczna.

>
> A ty wszystkich tych nieszczęsnych inwestorów z tego słynnego
> kryzysu z początku XX wieku

Inwestorzy skaczący z okna, bo im przepadł dorobek życia, własny
czy klientów - to efekt chwilowego zaburzenia oceny sytuacji.

Ich samobójstwo tego dorobku klientom nie zwróci - a życie, praca -
częściowo może.

Nie ma w takim samobójstwie nic honorowego. Można umrzeć z honorem,
ale nie można się zabić z honorem.

> oraz chociażby samurajów wtłoczyłeś
> do worka "niepoczytalni".

Mówię o współczesnych realiach. Decyzja o seppuku była podyktowana
wieloma czynnikami, jak choćby chęcią uratowania rodziny.

Myślisz że skąd było tylu roninów? To byli właśnie samurajowie,
którzy nie mieli nic do stracenia. I tym samym nie mieli powodu
popełniać seppuku po śmierci suzerena.

>
> > o motywacji medycznej, typu nowotwór przebiegajacy z ciężkimi
> > zespołami bólowymi, ale... człowiek potrafi wiele wytrzymać.
> > Nawet jeśli szansa na wyleczenie jest jak jeden do miliarda, to
> > jednak po samobójstwie jest już zerowa.
>
> Tia, wszędzie przerzuty, morfina przestaje działać, a ty się
> domagasz, żeby biedak cierpiał dla szansy jeden na miliard? Bo co,
> bo bozia się pogniewa? Bo te katusze i upokorzenie to taki
> sprawdzian?

Nie. Bo zawsze jest jakaś szansa, w medycynie jak w kinie, wszystko
się może zdarzyć.
Ale, jak napisałem - można o tym dyskutować, można wyciągać
jakieś beznadziejne przypadki.

>
> Albo totalny paraliż i wegetowanie w żelaznym płucu...
>
> > Z tego co wiem psychiatria przyjmuje że każda "prawdziwa" próba
> > samobójcza świadczy o zaburzeniach psychicznych.
>
> "Z tego, co wiesz"? A co wiesz i skąd, hmm?

Z tego co pamiętam ze studiów, fakt, minęło ponad 10 lat, ale coś
zostało. Akurat te słowa z wykładu zapamiętałem... czasem się
czuję jak jakiś Rainman, potrafię dosłownie przytoczyć zdanie
sprzed lat, raz w stresie na egzaminie przeczytałem półtorej strony
z książki, przy czym po prostu widziałem te strony przed sobą jakby
wiszące w powietrzu. Tylko nie miał mi kto ich przewrócić ;-)

I z tego że każdego takiego kierujemy po prostu na psychiatrię, jak
go poskładamy.

Nie dalej jak 3 tygodnie temu miałem takiego ekonomicznego samobójcę.

Stracił pracę, kredyty na głowie, żona w ciąży, bank się
zwiedział i wezwał do spłaty całości kredytu. "powziął
uzasadnione wątpliwości co do możliwości kredytowych klienta i
szansy na dalsze spłaty" czy jakoś tak.

No i facet po całym dniu proszenia, biegania, załatwiania wrócił do
swojego skredytowanego mieszkania, żona jeszcze na niego wsiadła i
zaczęła lamentować "co my teraz zrobimy". No facet wyszedł na
balkon, żona myślała że zapalić, a ten po prostu - przez
barierkę. Z 6 piętra.

I mimo że go szybko dowiezli, to się nie udało.

No i żona ma nadal niespłacone mieszkanie, tylko nie ma męża a
dziecko nie będzie miało ojca.

Polisa pewnie jakaś była, ale nawet jak pokryje ten kredyt, to
myślisz że żona będzie w tym mieszkaniu sama szczęśliwsza niż
byłaby z nim w wynajętej klitce? Że będzie jej łatwiej?

Przywoływanie tu przedwojennych kodeksów honorowych nie ma sensu. Nie
żyjemy na początku 20 wieku.

--
Pozdro
Massai