Dominik & Co wrote:

> Massai rzecze:
>
> > > Andrzejem. Tym razem muszę stanąć po stronie Andrzeja - tak,
> > > bywają *obiektywne powody dla samobójstwa*.
> >
> > Nie bywają.
> > Błąd w założeniu - w każdej sytuacji jakaś, choćby minimalna,
> > szansa jest.
>
> Błąd jest w założeniu, ale Twoim. Samobójstwo może być (choć
> nie musi) świadomym wyborem, ale niekoniecznie (a nawet rzekłbym:
> bardzo rzadko) wynikiem rozważań procentowych szansy na życie,
> a raczej oceny jakości tego życia.

Widzisz, moim zdaniem ból odczuwany przez człowieka w dużym stopniu
wpływa na jego jasność myślenia i wartość (w sensie
"prawidłowość") oceny.

Zresztą nie tylko moim zdaniem.
W krajach gdzie takie procedury są dopuszczone, np. Szwajcaria, cały
proces jest bardzo długi, trwa bodajże rok. Kolejne konsultacje z
psychiatrami itd.
I ogromna większość pacjentów decyzję zmienia w trakcie tego
procesu - co świadczy o tym że ta pierwsza była efektem chwilowego
załamania.

>
> Powód może być obiektywny (w sensie: rzeczywiście istniejący),
> ale jego ocena jest oczywiście subiektywna. Dotyczy to zresztą
> _każdej_ decyzji podejmowanej przez człowieka.

No cóż, z tego co wiem psychiatria stoi na stanowisku że w takich
sytuacjach po prostu taka decyzja jest efektem jakiegoś zaburzenia,
błędu.
Stosują dość prosty mechanizm rozumowania: życie jest dla
człowieka dobrem najwyższym, ważniejszym niż cierpienie, ból itp.
W związku z tym jeśli podejmuje decyzję o samobójstwie - widać
coś mu się poprzestawiało.

Ja nie jestem aż tak restrykcyjny w tej interpretacji, widziałem
pacjentów którym nie mogłem nic zarzucić jeśli chodzi o zdrowy
rozsądek - oprócz tego że chcieli się zabić, bo nie mogli znieść
bólu.

--
Pozdro
Massai