W dniu 21.11.2023 o 14:35, J.F pisze:
>> Problemem jest to, że tej pracy oporów powietrza nie nie można opisać
>> jednym wzorem. Największym problemem jest ustalenie, co się dzieje na
>> stykach. Jak przechodzi z turbulentny w laminarny, a potem jak zaczyna
>> koziołkować.
> A tych przejsc jest tam chyba znacznie więcej, bo zaczynamy od
> nadzwiekowych.

Zależy jak dokładnie chcesz to badać. Na samym początku przykładowo gazy
z lufy "podpierają" pocisk.
>
>> Ani na 7500 metrów, ani na 10500 metrów nie jesteś w stanie wykluczyć,
>> ze ktoś przypadkowy tam będzie stał. Chodzi głównie o to, że masz
>> pamiętać, że pocisk na dystansie tarczy, terrorysty czy innego godnego
>> celu nie wyparowuje, a leci dalej. I to o wiele dalej, niż taki Shrek
>> ogarnia swoją wyobraźnią. Dlatego przykładowo nie strzelamy pociskiem
>> pełnym do człowieka ja krawędzi dachu. Jak już musimy, to drobnym
>> śrutem. Nie walimy breneką czy sztucerem po lesie równolegle do ziemi.
> Breneka chyba ma kiepska aerodynamike ... ale tez moze pare km
> przeleciec.

W lesie zawsze trafi w jakiś pień. Ale tu problemem jest strzał poza
obszar kontrolowany.
>
>> Jak strzelamy do człowieka na ulicy, to na tle ściany, albo nisko w nogi
>> (pocisk walnie w ziemię),
> W nogi to wam chyba regulamin nakazuje i to raczej z innych przyczyn.

Nie. Jak trafisz w tętnicę udową, to szanse na ratunek też znikome.
>
>> albo leżąc na ziemi w barki (pocisk poleci w niebo).
> No jak - poleci, ale przeciez spadnie ?

Spadnie, ale składowa pionowa będzie właśnie ~20 J, a pozioma też spada.
Dlatego Policja raczej pistoletowej amunicji używa, a ne karabinów.
>
>> Dlatego przykładowo jestem sceptycznie nastawiony do noszenia
>> broni przez sportowców - nawet tych doskonale strzelających - bo nikt im
>> na to nie zwraca uwagi.
> Ale moze bedzie nie do namierzenia ?

Może.

--
(~) Robert Tomasik