Nie podejmuję się oceny postępowania księdza, ponieważ nie znam faktów na
których opierał on swój pogląd. Ja bym zaproponował następujące rozwiązanie
zgodne z Kodeksem Prawa Kanonicznego. Po pierwsze idziesz sam do tego
księdza i prosisz, by Ci wytłumaczył, co ma przeciwko Twojej osobie. Jeśli
Ci się uda go przekonać, że nie miał racji, to poproś go, by teraz sprawę
sam wyprostował, skoro namotał (Twoim zdaniem). Jeśli Ci się nie uda go
przekonać, a jego argumenty uznasz za niesłuszne, to ponów wizytę w
towarzystwie innego wiernego. Spróbujcie go we dwóch przekonać. Jeśli i to
Wam się nie uda, a ten drugi wierny uzna, że jednak Ty masz rację, to masz
dwa rozwiązania. Albo osobiście zwrócić się do biskupa, najlepiej na piśmie
i dołączając oświadczenie pisemne tej drugiej osoby, że była z Tobą i nie
udało Wam się księdza przekonać. Albo zwróć się do najbliższych Jezuitów, a
oni Ci pomogą, jak to załatwić.

Co do kwestii formalnej, to prawo kanoniczne mówi:

KAN. 874. § 1. Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten,
kto:
1° jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców,
albo przez tego, kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub
szafarza chrztu, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję
pełnienia tego zadania;
2° ukończył szesnaście lat, chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek
albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca
dopuszczenie wyjątku;
3° jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej
Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką
ma pełnić;
4° jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem
wymierzonej lub deklarowanej;
5° nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.

W wypadku bierzmowania prawo odwołuje się przy wyborze świadka do tego
kanonu. W wypadku ślubu nie znalazłem takiego odwołania, a zatem wydawać by
się mogło, że w zasadzie każdy wierny może być świadkiem. Ale w prawie
kanonicznym nie jestem biegły i nie podejmuje się oceny.