W dniu 01-11-2010 12:29, Tomasz Chmielewski pisze:
> On 30.10.2010 16:48, Arek wrote:
>> W dniu 2010-10-30 15:30, oxy pisze:
>> [..]
>>> nie jak wyglądają przepisy, - czy można nas truć.
>>
>> Oczywiście, że można!
>> Prawo ma pętać pospólstwo, a nie Władze.
>>
>> A co do trucia to obecnie każde żarcie naszprycowane jest
>> soją - szkodzi męskiej populacji
>
> Tylko skad w Indiach tyle ludzi, skoro wiekszosc mieszkancow zajada od
> malego soje kilka razy dziennie? ;)

Brednie, w tradycyjnej kuchni indyjskiej prawie nie używa się soi.
Podstawowym źródłem białka dla indyjskich wegetarian są rodzime rośliny
strączkowe (ciecierzyca, soczewica) a także mleko, jogurt i paneer
(wygooglaj sobie co to, jak nie wiesz), w niektórych regionach także
nabiał kozi i owczy.

A tam, gdzie soję konsumuje się od pokoleń - po drugiej stronie
Himalajów, drobnostka geograficzna - nikt nie je niefermentowanego
ziarna ani tym bardziej tych koszmarnych granulatów udających mięso.
Je się rożnego rodzaju tofu, pasty - wszystko długo fermentowane, je się
ziarno skiełkowane. Je się sojowe makarony - mąkę na ten makaron też
poddaje się fermentacji, to nie jest tak po prostu zmielona soja.

Jedzenie samego ziarna sojowego i jego niefermentowanych przetworów to
wynalazek europejskich (i amerykańskich) wegetarian i to im najbardziej
grożą sojowe fitohormony.
Chińczyk czy Japończyk niewiele ich spożywa - w fermentowanych
produktach i w kiełkach są ich śladowe ilości.

Czasami trzeba patrzeć jak tubylcy jedzą a nie wymyślać na nowo.
Tak samo był z pomidorami - prekolumbijscy Indianie nie jedli surowych
pomidorów. I wiedzieli, co robią.
Z pomidorami akurat mamy szczęście - surowe tylko czasami uczulają i
mają dużo mniejsze właściwości odżywcze niż długo gotowane.

Z soją jest niestety gorzej.

--
*** Stosujesz sie do powyższych teorii na własną odpowiedzialność ***

Magdalena "Maddy" Wołoszyk
JID m...@e...com.pl
GG: 5303813