W dniu 27-01-18 o 00:32, Marcin Debowski pisze:

>>>> Jeden z ciekawszych kazusów z prawa. W pokoju jest trzech mężczyzn.
>>>> Jeden z nich ginie uduszony. Przyznają się dwaj pozostali. Nie możesz
>>>> skazać żadnego z nich za zabójstwo,. bo zabić mógł tylko jeden.
>>> Że jak? Przecież skazuje się n-osób za pojedyńcze zabójstwo. Jeden z
>>> tej dwójki, mógł zdjąć spodnie czy koszulę i udusili trzeciego
>>> zaciskając węzły z obu stron.
>> Jeśli sposób działania umożliwia działanie dwóch,to oczywiście wspólnie
>> i w porozumieniu. A jeśli powiedzmy, ze wykluczymy, że dwaj z
>> potencjalnych sprawców byli jednocześnie w pokoju? Wiesz, to akurat taka
>> akademicka dywagacja. Chodzi o to, że przyznanie się do winy nie jest
>> dowodem.
> Ja wiem, że akademicka, ale i tak mnie ciekawi. Czyli co, jeśli nie ma
> innych, bardziej "twardych" dowodów to samo przyznnie w tej sytuacji
> nie wystarczy (skoro fizycznie można kogoś udusić we dwójkę)?
>
Nie. To kardynalne akurat. Musimy dowieść,który z nich jest sprawcą, a
nie skazać obydwu.

Przyznanie do winy bywa czasem "naginane". Sprawca się przyznaje i w
sumie wielu "dochodzeniowców" jedynie sprawdza, czy jego sprawstwo nie
jest wykluczone przez dowody. Wprowadzono instytucje dobrowolnego
poddania się winie (art. 335 kpk), ale ona wymaga oczywistości - a z tym
różnie bywa. Ale to z kolei kwestia etyki. Wiele rzeczy rozbija sieo
czynnik ludzki.